แก้มชูยิน “ราตรีสวัสดิ์ค่ะ”ชูยินถึงกับใจลอยไป ช่างน่ารักเกินไปแล้ว ไม่เหมือนอวิ๋นตั่วเลยสักนิดอี้ฟานกลับบ้านมาในช่วงดึกตามปกติ ชูยินเองก็ยังไม่นอน จนกระทั่งเขาค่อยๆ ย่องเข้ามา เปิดโคมไฟในห้อง“คุณยังไม่นอนอีกเหรอ” หากเป็นเมื่อก่อน ชูยินคงฝันจนเข้าเฝ้าโจวกงไปแล้ว“ฉันนอนไม่หลับน่ะ”อี้ฟานโน้มตัวลงจูบหน้าผากชูยินเบาๆ ก่อนจะถอดเสื้อโค้ทออก เดินเข้าไปอาบนํ้าในห้องนํ้าชูยินหยิบเสื้อคลุมมาสวม ก่อนจะเดินตามสามีเข้าไปในห้องนํ้า “อวิ๋นตั่วเธอโตขึ้นเยอะเลยนะคะ อีกทั้งยังว่าง่ายอีกด้วย”“ก็เป็นเรื่องที่ดีนี่”“อวี่เจ๋อมีผลกับเธอมากจริงๆ”“ตัวอย่างที่ดีมีค่ากว่าคำสอน”ขณะที่อี้ฟานกำลังจะถอดเสื้อเดินเข้าห้องนํ้า ชูยินก็ก้าวยาวๆ เข้ามาแย่งเสื้อจากมือเขาไปทันที “ป้าหวังลางาน เสื้อผ้าพวกนี้ฉันต้องเอาไปซักที่ร้านซักรีด”ปกติแล้วอี้ฟานไม่ได้ยื่นมือเข้ามายุ่งกับเรื่องภายในบ้านอยู่แล้ว ไม่ว่าจะเป็นการลาของแม่บ้านหลิวหรือป้าหวัง ล้วนแต่ไม่เกี่ยวข้องกับเขาทั้งสิ้น เขาทรุดตัวลงในอ่างอาบนํ้า แล้วหลับตาลงชูยินถือเสื้อผ้าเดินออกมาพร้อมกับดวงตาที่แดงขึ้นเล็กน้อย บนเสื้อเชิ้ตสีขาวของสามีมีรอยลิปสติกสีแดง……เช่นนั้นก็ทำให้เธอช็อคไปทันใดผ่านไปราวครึ่งชั่วโมง เสียงของอี้ฟานก็ดังออกมาจากห้องนํ้า “ชูยิน ผมลืมเอาชุดเข้ามาเปลี่ยน ช่วยเอาเข้ามาให้หน่อย”ชูยินเช็ดนํ้าตา แสร้งทำเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น แล้วถือเสื้อผ้าเดินเข้าห้อง
