ล่นเกมเชือกแดงอยู่กับอวี่ซี เชือกแดงหนึ่งเส้นผูกเป็นปม เกาะเกี่ยวไปบนมือทั้งสอง พลิกออกมาเป็นรูปร่างที่แตกต่างกันออกไป เป็นเกมที่อวิ๋นตั่วไม่เคยเล่นมาก่อน เธอเพิ่งจะได้ลองเล่น และเธอเองก็ชอบมันมาก“อวิ๋นตั่ว กลับบ้านได้แล้ว” อวิ๋นเฉียวเรียก“แปบนึงค่ะ”อวิ๋นตั่วพลิกออกมาถึงแบบที่สาม จนถึงแบบที่สี่ แล้วเชือกก็หลุดจากมือทำให้เธอรู้สึกหงุดหงิด“พี่ ขอเล่นอีกรอบนะคะ”“เด็กน้อย” สองคำนี้ติดอยู่ที่ปากอวิ๋นเฉียวแล้วเชียว ทว่าพอเห็นเด็กสองคนเล่นกันอย่างสนุกสนานแล้วเขาก็ไม่อยากจะทำลายความกระตือรือร้นเหล่านั้น พอดีกับที่อวี่เจ๋อเดินเข้ามาในห้อง จึงถูกดึงเข้ามาร่วมวงด้วยทันที “ให้อวี่เจ๋อเล่นกับพวกเธอด้วยสิ”อวิ๋นตั่วถือเชือกสีแดงโบกไปมาตรงหน้าของอวี่เจ๋อ “พี่อวี่เจ๋อ พี่เล่นอันนี้เป็นไหม”“เขาทำได้อยู่แล้ว ตอนเด็กๆ เราไม่มีอะไรเล่นก็เล่นอันนี้กัน แล้วเขาก็ชนะตลอดเลยด้วย” อวี่ซีตอบแทนพี่ชาย“เยี่ยมไปเลย!” อวิ๋นตั่วเอาเชือกเกี่ยวที่มือของอวี่เจ๋อ โดยไม่พูดอธิบายอะไร
————————————————–
