้องการ“นี่ใครเหรอคะ” อวิ๋นตั่วถาม“เพื่อนฉันเอง”เมื่อได้คำตอบเด็กสาวก็เดินเข้ามาคุกเข่าบนเตียงบ้าง ก่อนที่จะหันไปมองหลินเพียวเพียวทางด้านหลินเพียวเพียวเองก็เลิกหาหนังสือ เธอเท้าคางกับเตียง เอียงคอพลางเอ่ยถาม “เธอมองฉันทำไมเหรอ”“ไม่มีอะไรค่ะ แค่มองเฉยๆ” เด็กสาวตอบด้วยท่าทางราวกับผู้ใหญ่ “พี่ชื่ออะไรคะ”“หลินเพียวเพียว”“หนูชื่ออวิ๋นตั่ว”“ฉันรู้แล้ว”“รู้ได้ยังไงคะ”“เมื่อหลายวันก่อน ตอนที่เธอไปหาอวี่เจ๋อที่โรงเรียนไง” หลินเพียวเพียวไม่ได้รู้สึกดีกับอวิ๋นตั่วเท่าไหร่นัก เธอบอกไม่ถูกเหมือนกันว่าทำไม แต่ไม่ชอบก็คือไม่ชอบล่ะนะ “วันนี้เธอมาทำไมอีกล่ะ”“หนูมาไม่ได้เหรอคะ ที่นี่ก็ไม่ใช่บ้านของพี่สักหน่อย” อวิ๋นตั่วเองก็รู้สึกได้ถึงความไม่เป็นมิตรของอีกฝ่าย อวี่เจ๋อเคยสอนเธอแล้ว กับคนที่ไม่ชอบเราเราก็ไม่จำเป็นต้องไปเอาใจพออวิ๋นตั่วก้าวร้าวขึ้นมา หลินเพียวเพียวก็เอ่ยขึ้นพร้อมรอยยิ้มว่า “เด็กคนนี้นี่ อายุยังน้อยอยู่แท้ๆ แต่เจ้าอารมณ์ไม่เบาเลยนะ”เพราะแบบนั้น อวิ๋นตั่วจึงแสดงอารมณ์ออกมาให้ถึงที่สุด เธอลงจากเตียงไปเก็บกระเป๋าหนังสือ“อวิ๋นเฉียวยังไม่มาเลย เก็บกระเป๋าไปทำไมกัน”“หนูจะไปรอพี่ข้างนอกค่ะ”อวิ๋นตั่วบอกหลินเพียวเพียวผ่านการกระทำว่าเธอเองก็ไม่ยินดีที่จะอยู่ร่วมห้องกับอีกฝ่ายนักอวิ๋นเฉียวเป็นคนที่รักษาคำพูดมาก เขามาถึงที่บ้านหลิวตอนสองทุ่มพอดีไม่ขาดไม่เกินแม้แต่นาทีเดียว ในตอนนั้นอวิ๋นตั่วกำลังเ
