พออวิ๋นตั่วกินเสร็จ อวี่ซีก็ยกเก้าอี้มาวางตรงหน้าเธอ “เธอคงต้องทำการบ้านบนนี้”อวิ๋นตั่วมองเก้าอี้ด้วยความกลุ้มใจ เล็กขนาดนี้แล้วเธอจะทำการบ้านได้ยังไงล่ะอวิ๋นซีพูดกลั้วหัวเราะขึ้น “เธอนี่อยู่ดีไม่ว่าดี บ้านของเธอก็ออกจะสะดวกสบายเสียขนาดนั้น แต่ยังถ่อมาทำการบ้านถึงที่นี่อีก”“หนูไม่ทำการบ้านได้ไหม” อวิ๋นตั่วถามอวี่เจ๋อ“ไม่ได้ กว่าพี่ชายของเธอจะมารับก็ตั้งสองทุ่ม ถ้าไม่ทำการบ้านตอนนี้กว่าจะกลับถึงบ้านก็ดึกแล้ว”อวิ๋นตั่วใช้มือวัดบนเก้าอี้ เมื่อโยนกระเป๋าหนังสือลงไป ก็ไม่เหลือที่ว่างให้เธอแล้ว“คุณหนูเจ้าขา คุณหนูก็วางกระเป๋าไว้ที่พื้นสิเจ้าคะ” อวี่ซีแนะนำอวิ๋นตั่วเอากระเป๋าหนังสือวางบนพื้น แล้วหยิบหนังสือเรียนออกมา เอาสมุดการบ้านออกมาวาง และก็ต้องบิดตัวเพื่อเขียนหนังสือ“ช่างเถอะๆ เธอไปทำในห้องของฉันก็ได้” อวี่เจ๋อเห็นแล้วก็รู้สึกสงสารขึ้นมาแปลกๆเพราะแบบนั้น อวิ๋นตั่วจึงเก็บหนังสือ และเข้าไปในห้องของอวี่เจ๋ออวี่ซีที่อยู่ข้างหลังนั้นก็ต้องถอนหายใจยาวออกมา “ในห้องของพี่ก็ใช่ว่าจะมีที่ว่างสักเท่าไหร่เลยนะ”และในห้องของเขาก็ไม่ได้มีที่ว่างจริงๆ นั่นแหละ ตู้เสื้อผ้า เตียงสำหรับนอนคนเดียว โต๊ะหนังสือ ก็กินพื้นที่ไปกว่าครึ่งหนึ่งของห้องแล้ว มีเหลือแค่ทางพอเดินได้ และอวี่เจ๋อเองก็มีหนังสืออยู่ค่อนข้างเยอะ เตียงนอนของเขาถูกวางอยู่ชิดติดผนัง และใกล้ๆ นั้นก็มีหนังสืออยู่อีกกองหนึ่ง มันทำให้เตียงสำหร
