ับนอนคนเดียวที่แคบอยู่แล้วยิ่งคับแคบมากเข้าไปอีก บนตู้เสื้อผ้าก็มีหนังสือวางซ้อนสูงจนแตะเพดาน บนโต๊ะหนังสือก็มีกองหนังสือที่ดูท่าอาจจะล้มลงมาได้ทุกเมื่อห้องของอวี่เจ๋อไม่ได้ต่างจากห้องรับแขกสักเท่าไหร่นัก เขาเว้นที่ว่างไว้ให้ตัวเองทำการบ้านแค่ไม่มาก เพราะเขาไม่เคยคิดมาก่อนว่าจะมีวันที่อวิ๋นตั่วจะมาเขียนหนังสือทำการบ้านในห้องของเขาเมื่อคิดอยู่ครู่หนึ่ง เขาก็ยกหนังสือลงมาวางไว้ที่พื้น เพื่อให้มีที่วางจากนั้นก็ยกโต๊ะมาวาง แล้วให้อวิ๋นตั่วนั่งลงข้างตัว“พี่ทำการบ้านที่นี่ทุกวันเลยเหรอคะ”“อืม”อวิ๋นตั่วไม่ได้พูดอะไรออกมาอีก เธอเพียงแค่หยิบสมุดออกมาแล้วเริ่มทำการบ้านเมื่ออวี่เจ๋อหันไปก็เห็นอวิ๋นตั่วนั่งเบียดตัวอยู่ที่มุมหนึ่ง ราวกับพยายามเหลือที่ว่างให้เขาด้วย“อวิ๋นตั่ว มานี่ นั่งเขียนหนังสือท่านั้นมันไม่ถูกนะ”“ไม่เป็นไรค่ะ หนูชินแล้ว”“ความเคยชินที่ไม่ดีน่ะจำเป็นต้องแก้ไข”อวิ๋นตั่วขยับตัวไปอยู่ข้างๆ อวี่เจ๋อเขาลุกขึ้นยืน มองตัวหนังสือแล้วก็ส่ายหน้า “ตัวหนังสือของเธอไม่สวยเลยสักนิด”อวิ๋นตั่วตอบอย่างไม่สะทกสะท้าน “แม่ของหนูบอกว่าเขียนไม่สวยก็ไม่เป็นไร เพราะยังไงต่อไปก็ใช้คอมพิวเตอร์พิมพ์ ไม่ค่อยได้ใช้ปากกาเขียนอยู่ดีค่ะ”“ตัวหนังสือก็เหมือนกับนามบัตรของเรา เธอคงไม่อยากโดนคนอื่นหัวเราะเยาะหรอกใช่ไหม”“ก็ต้องไม่อยากสิคะ!”“อย่างนั้นก็ฟังที่ฉันบอก เงยหน้าขึ้น รักษาระยะห่างระหว่างอกกับโต๊ะไว้เล็กน้
