อย” อวี่เจ๋อจับมืออวิ๋นตั่วมาวัดกับโต๊ะ “ใช่ แบบนั้นแหละ อย่าฟุบลงไปสิ แล้วท่าจับปากกาก็ผิดด้วย”อวี่เจ๋อหยิบปากกาขึ้นมาแล้วทำเป็นตัวอย่างให้อวิ๋นตั่วดู “นิ้วชี้กับนิ้วหัวแม่มือจับอยู่ที่ด้ามปากกา เว้นที่ว่างไว้ตรงกลาง นิ้วกลางรองไว้ด้านล่างอีกสองนิ้วจะกลายเป็นคล้ายๆ ครึ่งวงกลม”อวิ๋นตั่วจับปากกาขึ้นมา ทำตามที่อวี่เจ๋อบอก ตอนแรกก็ทำได้ดีอยู่หรอกแต่พอถึงตอนที่ต้องเขียนจริงๆ แล้ว ก็กลับไปเป็นเหมือนเดิม“ผิดแล้วอวิ๋นตั่ว” อวี่เจ๋อเตือนอวิ๋นตั่วรู้สึกหมดหนทางเสียแล้ว “หนูว่าแค่เขียนได้ก็พอแล้ว ทำไมต้องไปสนใจการวางนิ้วด้วยล่ะ”“นั่นก็เพราะเธอเขียนแบบนั้นมาเป็นเวลานาน กล้ามเนื้อถึงได้จดจำท่าทาง ถ้ามาแก้ทีหลังมันก็จะลำบาก เธอต้องเตือนตัวเองไว้ตลอดนะ” อวี่เจ๋อก้มลง ปลายนิ้วเย็นๆ จับเข้าที่ข้อมืออวิ๋นตั่ว “มานี่ ทำตามมือฉัน ค่อยๆเขียน ไม่ต้องรีบ”อวิ๋นตั่วถูกอวี่เจ๋อโอบไว้ทั้งตัว พอเงยหน้าขึ้น แก้มก็สัมผัสถูกหน้าของอีกฝ่ายเข้าพอดี ทำเอาอวี่เจ๋อชะงักไปเล็กน้อยเธอรีบก้มหน้าลง ทำตามการชี้นำของมือที่ใหญ่กว่า ค่อยๆ ลากเส้นเขียนไปบนกระดาษ
