อวิ๋นตั่วไม่เคยมีความสุขแบบนี้มาก่อนเลย การที่สือเหยียนเอ่ยขอโทษเธอแบบนี้ เป็นเรื่องที่เธอไม่เคยกล้านึกถึงมาก่อนด้วยซํ้า“ไม่ใช่ทุกครั้งหรอกนะที่จะมีคนมาคอยออกหน้าให้ ถ้าเธอไม่รู้จักปกป้องตัวเอง ก็จะถูกรังแกแบบนี้ไปตลอด เข้าใจไหม” อวี่เจ๋อเอ่ยเตือน“เข้าใจแล้ว” เธอรับปากเสียงดังฟังชัด จับมืออวี่เจ๋อไว้ไม่ยอมปล่อย“ให้หนูกลับบ้านกับพี่ด้วยนะคะ หนูอยากไปกินบะหมี่ฝีมือคุณน้า”อวิ๋นเฉียวที่เดินตามอยู่ข้างหลังรู้สึกอับอายจนเหงื่อตก เรื่องที่พี่แท้ๆอย่างตัวเองควรทำ กลับต้องให้อวี่เจ๋อทำแทนเสียนี่“คํ่ามากแล้ว เธอกลับไปกับพี่ชายเถอะ” อวี่เจ๋อว่า“ไม่เอา หนูจะกลับบ้านกับพี่ด้วย”อวี่เจ๋อหันมองอวิ๋นเฉียว ในตอนนั้นเองที่ฝ่ายนั้นถึงได้เอ่ยขึ้น “งั้นฉันกลับไปบอกแม่ให้ นายก็พาเธอกลับบ้านไปด้วยเลย เดี๋ยวฉันไปรับก่อนสองทุ่ม”เมื่อตกลงกันได้แบบนั้น อวิ๋นเฉียวก็นั่งรถกลับไปก่อน ส่วนอวิ๋นตั่วก็ซ้อนท้ายจักรยานของอวี่เจ๋อไปยังบ้านตระกูลหลิวคานรถจักรยานที่สั่นน้อยๆ ทำให้นั่งแล้วรู้สึกไม่สบายเอามากๆอวี่เจ๋อเป็นคนขี่ โดยมีเด็กน้อยนั่งอยู่ข้างหน้า“พี่คะ ถ้าพี่มีเงินแล้วซื้อรถจักรยานที่ดีกว่านี้สักหน่อยสิ เอาแบบที่หนูนั่งได้สบายๆ น่ะ”“พูดเหมือนเธอจะนั่งบ่อยๆ”“ไม่ได้เหรอคะ”“ทำไมไม่นั่งรถยนต์ ที่บ้านมีรถตั้งหลายคันนี่”“นั่งในรถมันไม่เห็นวิวข้างทางแบบนี้นี่คะ จักรยานดีกว่าอีก”อวี่เจ๋อได้แต่ยิ้มฝืนๆ ช่างเป็นเจ้าหญิงน้
