อวิ๋นเฉียวแทบจะเป็นบ้าตาย เมื่อเขาเดินออกมาหน้าโรงเรียน และก็พบว่าอวิ๋นตั่วมารออยู่อีกแล้ว“เธอจำทางกลับบ้านไม่ได้เหรอไง?”“พี่ หนูถามหน่อย หนูอ้วนไหม”อวิ๋นเฉียวมองน้องสาวของตัวเองอีกครั้ง อยากจะฝืนใจพูดดีๆ แต่ว่านั่นมันก็ไม่ใช่สไตล์ของเขาเลย “อ้วนนิดนึง!”“ขนาดพี่ก็ยังบอกว่าหนูอ้วนเหรอ” เด็กสาวมองพี่ชายด้วยความปวดใจก่อนที่จะนั่งลงกับพื้นแล้วปล่อยโฮออกมาวินาทีนั้นอวิ๋นเฉียวถึงกับทำอะไรไม่ถูก “เธอจะทำอะไรน่ะ เรื่องอ้วนมันไม่ได้เพิ่งเกิดขึ้นวันสองวันนะ แล้วเธอจะมาร้องไห้อะไรตรงนี้”“แม้แต่พี่ก็บอกว่าหนูอ้วน มิน่าล่ะสือเหยียนถึงว่าหนูเหมือนหมู!”อวิ๋นตั่วร้องไห้จนดวงตาแทบจะเหมือนลูกพีชเข้าไปทุกที เมื่อเงยหน้าขึ้นมาก็เห็นอวี่เจ๋อที่ไม่รู้ว่าเขามายืนอยู่ข้างพี่ชายตัวเองตั้งแต่เมื่อไหร่ เช่นนั้นเธอถึงได้รีบลุกขึ้นยืนด้วยท่าทางจนตรอก“ใครว่าเธอเหมือนหมู” อวี่เจ๋อถาม“สือเหยียน”“เขาว่าเธอ แล้วเธอก็ยอมให้เขาว่าอย่างนั้นเหรอ ทำไมไม่ว่ากลับไปล่ะ” อวี่เจ๋อตำหนิ“ก็หนูไม่รู้จะว่าอะไรเธอนี่ สอบก็ได้หนึ่งร้อยคะแนน แถมหน้าตาก็สวยด้วย”“สอบได้หนึ่งร้อยแล้วมันยังไง อายุเท่านี้ แต่กลับพูดอะไรแบบนี้ออกมาได้ จะสวยได้สักแค่ไหนเชียว” อวี่เจ๋อดึงมืออวิ๋นตั่ว “พาฉันไปหาเขาหน่อย”อวี่เจ๋อจูงมืออวิ๋นตั่วหันหลังแล้วเดินจากไปอวิ๋นเฉียวที่ถูกทิ้งไว้ข้างหลังนิ่งอยู่นานกว่าที่จะได้สติขึ้นมา อวิ๋นตั่วเป็นน้องสาวของเขา คนที่
