ื่องแค่นี้น่ะเหรอ?” สือเหยียนรู้สึกว่าอวี่เจ๋อกำลังทำเรื่องเล็กให้เป็นเรื่องใหญ่ “ก็แค่พลั้งปากพูดไปเท่านั้นเอง”“ในเมื่อไม่ได้ตั้งใจก็พูดให้ชัดเจนสิ คำพูดของเธอทำให้อวิ๋นตั่วเสียใจ”สือเหยียนมองอวิ๋นตั่ว ยิ่งมองเธอก็ยิ่งโมโห เธอมีสิทธิ์อะไรมาให้อวี่เจ๋อออกหน้าแทนแบบนี้“สือเหยียน คุยกับใครน่ะลูก” เสียงของสือหยวนดังออกมาจากในบ้านสือเหยียนเริ่มที่จะลนลานขึ้นมาเสียแล้ว เธออยากจะจบเรื่องนี้ให้เร็วที่สุด “ฉันไม่ขอโทษ” เธอพูดขึ้นอย่างหยาบคายอวี่เจ๋อยื่นมือออกไปขวางประตูไว้ ไม่ยอมให้สือเหยียนปิดประตู ก่อนที่จะเอ่ยขึ้นเสียงตํ่า “ตอนนี้ฉันยังไว้หน้าเธออยู่นะ ถ้าพ่อของเธอรู้ว่าลูกสาวคนเก่งของเขาพูดจาไม่มีมารยาทแบบนี้แล้วล่ะก็ เขาจะต้องเสียใจมากแน่!”สือเหยียนเดินออกมาจากธรณีประตู มองอวิ๋นตั่วด้วยความไม่พอใจ เธอนี่มันดีเด่นมาจากไหนกัน!“ขอโทษ” เธอพูดขึ้นอย่างไม่เต็มใจอวิ๋นตั่วแทบไม่อยากจะเชื่อเลยว่าคนเย่อหยิ่งอย่างสือเหยียนจะยอมรับผิดกับเธอได้“ไม่เป็นไร ไม่เป็นไร” เธอพูดซํ้าไปมา พร้อมกับมือที่โบกไปมาไม่หยุด“พอใจแล้วหรือยัง!” สือเหยียนถลึงตาใส่อวี่เจ๋อ“หวังว่าต่อไปเธอจะไม่ดูถูกอวิ๋นตั่วแบบนี้อีก เธอเป็นเจ้าหญิงของครอบครัวของเธอ อวิ๋นตั่วเองก็เป็นที่รักของครอบครัวเขาเหมือนกัน” อวี่เจ๋อว่า“ใช่!” อวิ๋นเฉียวเสริมขึ้นด้วยท่าทางหนักแน่น
