อวิ๋นตั่วกับอวิ๋นเฉียวปรึกษากันแล้วว่าจะขอชูยินไปเที่ยวในช่วงปิดเทอมพอไปเที่ยวการเรียนพิเศษก็ต้องยกเลิก และสือเหยียนก็จะไม่ต้องมา แม้ว่าการยกเลิกการเรียนพิเศษจะทำให้ไม่ได้เจออวี่เจ๋อ และทำให้อวิ๋นตั่วรู้สึกเสียใจอยู่เล็กน้อย แต่เมื่อเทียบกับการที่ต้องเจอสือเหยียนทุกวันแล้ว อย่างแรกดูจะพออดทนไหวมากกว่าอวิ๋นเฉียวอาศัยจังหวะที่คนเป็นแม่ไปเล่นไพ่กลับมาและกำลังอารมณ์ดีเข้าไปเสนอความคิดนี้ “แม่ครับ ช่วงปิดเทอมเราไปอังกฤษกันดีกว่า ไปดูมหา‟ลัยที่พ่อเลือกไว้น่ะครับ”“โรงเรียนที่พ่อของลูกเลือกเองยังจะมีอะไรน่ากังวลอีก ถึงเวลาค่อยไปก็ได้ ไปตอนนี้จะไปดูอะไร”“ก็ต้องไปปรับตัวกับสภาพแวดล้อมไงครับ”“ไม่ต้องเลย ช่วงปิดเทอมอวิ๋นตั่วต้องเรียนพิเศษ ไปไหนไม่ได้ทั้งนั้น”“เพิ่งจะป.1แท้ๆ แต่ปิดเทอมก็ต้องเรียนพิเศษแล้ว ช่างลำบากจริงๆ”อวิ๋นตั่วรีบพยักหน้า บอกว่าเห็นด้วยกับความคิดของพี่ชาย“การเรียน เป็นสิ่งที่ยาวนานและยากลำบาก”“อ่านหนังสือหมื่นเล่ม สู้เดินทางหมื่นลี้ไม่ได้”“แต่เราคุยกับอวี่เจ๋อแล้ว”“เรื่องอวี่เจ๋อ ผมจะไปคุยกับเขาเอง ถึงยังไงช่วงปิดเทอมเขาก็มีแพลนจะอ่านหนังสือเตรียมบทเรียนของม.5 อยู่แล้ว ถ้าได้พักผ่อนสักหน่อย ยังไงเขาก็ต้องเห็นด้วย”ชูยินนิ่งคิด แต่สุดท้ายก็ส่ายหน้า “ไม่ได้ พูดกลับไปกลับมาแบบนี้คงถูกอวี่เจ๋อหัวเราะเอาแน่ๆ”อวิ๋นเฉียวขยิบตาให้อวิ๋นตั่ว เป็นสัญญาณให้น้องสาวออกหน้าต่อทันที“แม่คะ ตอน
