ปิดเทอมหนูไม่อยากเรียนพิเศษ หนูอยากไปอังกฤษกับพี่ด้วย”“ปิดเทอมนี้ไม่ได้ เพราะแม่รับปากสือเหยียนไปแล้วว่าจะให้เธอมาเรียนพิเศษด้วยกัน ถ้าลูกไม่เรียน สือเหยียนก็มาเรียนไม่ได้ เดี๋ยวน้าของลูกก็หาว่าแม่สปอยพวกลูกจนเสียคนอีก”“ทำไมแม่ต้องสนใจคำพูดของคนอื่นด้วยล่ะคะ”“คนเราต้องใช้ชีวิตอยู่ในสังคมจะไม่สนใจคำวิพากษ์วิจารณ์ของคนอื่นได้เหรอ”อวิ๋นตั่วเบะปาก หมุนตัวเดินขึ้นชั้นบนไปอวิ๋นเฉียวที่เดินตามหลังน้องสาวมาติดๆ ก็เสนอความเห็นขึ้นมาอีกครั้ง“ตอนนี้เหลือแค่ทางเดียวแล้ว เธอต้องอดอาหารประท้วง!”“ไม่ได้ พ่อเคยเตือนไว้แล้วไงว่าไม่ให้ใช้วิธีแบบนั้นอีก”“งั้นก็ไม่เหลือวิธีอื่นแล้วนะ อย่างนั้นเธอก็เป็นเด็กดีตั้งใจเรียนพิเศษไปแล้วกัน ต้องมาเจอกับสือเหยียนทุกวัน คอยให้เธอชี้นิ้วสั่งไปเรื่อยๆ”พออวิ๋นตั่วจินตนาการถึงช่วงปิดเทอมที่ต้องเจอกับสือเหยียนทุกวัน เธอก็อดรู้สึกชาวาบไปทั้งศีรษะไม่ได้ “งั้นหนูจะลองดูก็ได้”เด็กสาวลูบพุงกลมๆ ของตัวเอง ยามปรึกษากับพี่ชาย “ตอนเย็นพี่แอบเอาโดนัทขึ้นมาให้หนูได้ไหม”“ได้อยู่แล้ว”อย่างนั้นก็ค่อยเบาใจหน่อย เธอไม่หิวตายแล้วเมื่อถึงเวลาอาหารเย็น อวิ๋นตั่วก็ไม่ลงมากินข้าว แม่บ้านหลิวขึ้นไปเรียกหลายครั้ง เธอก็เอาแต่บอกว่าไม่กินชูยินเริ่มโมโห จนถึงขั้นขึ้นไปเรียกด้วยตัวเอง “อวิ๋นตั่ว กินข้าว”“หนูไม่กิน”“ทำไมไม่กิน”“หนูไม่อยากเรียนพิเศษ หนูจะไปเที่ยว”ชูยินเริ่มฟังออกว่าลูกสาวต้องกา
