รข่มขู่เธอ“งั้นลูกก็หิวไปแบบนั้นแหละ”คนเป็นแม่เดินลงมาชั้นล่าง หันมองอวิ๋นเฉียวอย่างแฝงความหมาย เจ้าตัวรู้สึกได้ทันทีว่าสถานการณ์ไม่ค่อยดี เห็นได้ชัดว่าแม่สงสัยเขา เช่นนั้นเขาจึงรีบกินข้าวแล้วหลบเข้าไปในห้องอาหารบนโต๊ะดูเหมือนจะไม่มีใครแตะต้อง เพราะอี้ฟานก็ยังไม่กลับมาอวิ๋นตั่วทนอยู่จนถึงสองทุ่มกว่า แต่ก็ยังไม่เห็นอวิ๋นเฉียวเอาโดนัทมาส่งให้เสียที เมื่อทนไม่ไหว เธอจึงเปิดประตูแล้วย่องลงชั้นล่างไปหาอะไรกินด้วยตัวเอง ขณะที่เดินผ่านหน้าห้องของชูยิน ประตูห้องก็เปิดออก“อวิ๋นตั่ว จะไปไหน”“หนู…” อวิ๋นตั่วประมวลผลความคิดอย่างรวดเร็ว “เหมือนหนูได้ยินเสียงพ่อเรียก ก็เลยจะลงไปดูหน่อยค่ะ”“อืม นึกว่าจะลงไปหาอะไรกินซะอีก” ชูยินว่า “อาหารเก็บเข้าตู้เย็นหมดแล้ว ถ้าจะกินต้องให้แม่บ้านหลิวมาอุ่นให้”อวิ๋นตั่วเองก็เป็นคนมีศักดิ์ศรี ในเมื่อแม่ประกาศสงครามกันแบบนี้ ถ้าเธอยอมแพ้ง่ายๆ ก็เท่ากับไม่มีศักดิ์ศรีเลยน่ะสิ เดี๋ยวก็โดนพี่ชายหัวเราะเยาะแย่“หนูไม่กิน ไม่หิวเลยสักนิด”“คนที่หิวก็คือหนูเองนะ คิดดีแล้วใช่ไหม”“หนูว่าเมื่อกี้คงหูฝาดไปเอง พ่อจะกลับมาเร็วขนาดนี้ได้ยังไง หนูกลับห้องก่อนดีกว่า”อวิ๋นตั่วหนีกลับห้องไป ก่อนที่จะใช้โทรศัพท์ในห้องโทรหาอวิ๋นเฉียว “พี่!โดนัทหนูล่ะ”ในตอนนั้นคนเป็นพี่ถึงนึกขึ้นได้ว่าน้องสาวยังไม่ได้กินข้าว “เห้ย พี่ลืม!”
