เมื่ออวิ๋นเฉียวเลิกเรียนแล้วก็พบว่าน้องสาวของตนมายืนรออยู่หน้าโรงเรียน นี่เธอคิดจะทำอะไรกันแน่?“เธอมาทำอะไรน่ะ”“หนูมาหาพี่ชาย”“มาหาฉันทำไม”“หนูไม่ได้มาหาพี่สักหน่อย”“ฉันไม่ใช่พี่ของเธอหรือไง”“หนูมาหาครูหลิว”“เขาไปเป็นพี่ชายของเธอตั้งแต่เมื่อไหร่กัน”“ก็หนูพอใจแบบนี้ พี่ชายหนูล่ะ?”“พี่ชายเธอ?” อวิ๋นเฉียวเริ่มหงุดหงิดเสียแล้ว “น่าจะใกล้ออกมาแล้วล่ะ”“ถ้าอย่างนั้นพี่ก็กลับไปก่อนเถอะ เดี๋ยวหนูรออยู่ที่นี่เอง”ล้อเล่นอะไรของเธอกันเนี่ย จะให้ฉันกลับก่อน แล้วทิ้งเธอไว้แบบนี้เนี่ยนะแบบนั้นแม่ได้ฆ่าฉันตายแน่!อวิ๋นเฉียวเข้าไปนั่งในรถ “ไม่เป็นไร เดี๋ยวพี่รอในรถแล้วกัน”อวิ๋นตั่วเห็นว่าอวี่เจ๋อกำลังจูงจักรยานออกมา เสื้อยืดลายขวางที่เขาใส่นั้นดูเก่า แต่ก็สะอาดสะอ้าน กางเกงยีนส์สีนํ้าเงินถูกซักจนสีซีด แต่พอเดินอยู่ในกลุ่มคน ก็ยังดูโดดเด่นสะดุดตาอยู่ดี“พี่คะ!” อวิ๋นตั่ววิ่งไปหยุดอยู่ตรงหน้าของอวี่เจ๋ออวิ๋นเฉียวที่อยู่ในรถรีบปิดหน้า รู้สึกอับอายกับน้องสาวของตัวเองที่ทำอะไรไม่อายผู้คนหลินเพียวเพียวที่อยู่ข้างกายอวี่เจ๋อหันมามองอวิ๋นตั่ว ก่อนที่เธอจะยิ้มกว้างแล้วเอ่ยถามว่า “อวี่เจ๋อ มีน้องสาวตัวเล็กแบบนี้ตั้งแต่เมื่อไหร่น่ะ”อวี่เจ๋อมองอวิ๋นตั่ว จะว่ายอมรับก็ไม่ใช่ ไม่ยอมรับก็ไม่เชิง เพราะเธอไม่ใช่น้องสาวของเขา แต่เขาก็เป็นคนที่ยอมให้เธอเรียกเขาว่าพี่เอง“มารอพี่ชายเหรอ”“หนูมารับพี่ค่ะ”หลินเพียวเพียวที่ยื
