นฟังทั้งสองคุยกันรู้สึกสับสนขึ้นมา“มาหาฉันมีเรื่องอะไรหรือเปล่า”“เข้าไปคุยกันในรถดีไหมคะ”ในตอนนั้นเองหลินเพียวเพียวถึงได้เห็นรถโรลส์รอยซ์ที่จอดอยู่ด้านหลังของอวิ๋นตั่ว เด็กคนนี้…หรือว่าจะเป็นเจ้าหญิงตระกูลอวิ๋นที่เขาพูดถึงกัน?อวี่เจ๋อสอนพิเศษให้กับเจ้าหญิงน้อยแห่งตระกูลอวิ๋น เรื่องนี้เธอเองก็พอได้ยินมาบ้าง แต่ก็ไม่เห็นได้เจอตัวจริงๆ เลยสักครั้ง ตอนนี้ดูท่าว่าข่าวลือจะเป็นความจริงเสียแล้ว เขาเป็นครูสอนพิเศษจริงๆ แต่ทำไมเด็กน้อยถึงได้เรียกเขาว่าพี่ชายล่ะปกติแล้วอวี่เจ๋อมักจะเว้นระยะห่าง ไม่เคยใครได้ให้ลํ้าเส้น แต่ทำไมกับสาวน้อยคนนี้ถึงได้เป็นข้อยกเว้นล่ะอวี่เจ๋อมองจักรยานในมือ จากนั้นก็มองท่าทางกระตือรือร้นของอวิ๋นตั่วแล้วก็ตัดใจปฏิเสธไม่ลง“ถ้าอย่างนั้นรอฉันแปปหนึ่ง”เขาจูงจักรยานกลับเข้าไปล็อคไว้ในโรงเรียนหลินเพียวเพียวมองเขาที่ขึ้นรถของบ้านอวิ๋นไป แต่ก่อนที่รถจะออกตัวเธอก็นึกขึ้นได้ว่าควรเตือนเขา “นายเอาจักรยานไว้โรงเรียนแบบนี้แล้วพรุ่งนี้จะมาเรียนยังไงล่ะ”ลำบากไปบ้าง แต่ก็ไม่ได้ยุ่งยากอะไรนัก“ตื่นเช้าหน่อยแล้วขึ้นรถเมล์ก็ได้”“เดี๋ยวหนูให้ลุงหูมารับค่ะ” อวิ๋นตั่วที่อยู่ในรถว่า“ไม่เป็นไรหรอก”“ยังไงก็ทางผ่านเพราะต้องไปส่งอวิ๋นเฉียว ไม่ลำบากหรอกครับ” ลุงหูคนขับรถหัวเราะหลินเพียวเพียวมองอวิ๋นตั่วแล้วก็รู้สึกปวดใจขึ้นมา ที่สุดแล้วคนเราก็ไม่เคยเสมอภาคกัน จุดเริ่มต้นของคนบางคน อาจเป็นจุดจบ
