ของคนหลายคนเธอคิดไม่ออกจริงๆ ว่าชีวิตของสองพี่น้องบ้านอวิ๋นยังมีอะไรที่ขาดไปอีกหลินเพียวเพียวขี่จักรยานกลับบ้านคนเดียว บ้านของเธออยู่ในเขตเก่าตรงข้ามกับอวี่เจ๋อ ทุกวันที่ได้เห็นภาพความแออัดยุ่งเหยิงของบริเวณบ้านของอีกฝ่าย เธอก็อดรู้สึกเสียดายแทนอวี่เจ๋อไม่ได้ หากเขาเกิดในครอบครัวอวิ๋นชีวิตของเขาคงจะมั่นคงมากกว่านี้ แต่บางครั้งเธอก็ดีใจที่เขาเกิดในครอบครัวธรรมดาทั่วไป ไม่อย่างนั้นเธอเองก็คงไม่มีโอกาสได้รู้จักเขาแน่ๆ“พี่เพียวเพียว”เมื่อหลินเพียวเพียวหันไปก็เจอเข้ากับอวี่ซี“วันนี้ไม่ได้กลับบ้านกับพี่เหรอคะ” อวี่ซีถามขึ้น“เขาไปกับรถของบ้านอวิ๋นน่ะ”“ไม่ใช่วันเสาร์สักหน่อย ทำไมเขาต้องไปบ้านอวิ๋นด้วยล่ะ” อวี่ซีพึมพำกับตัวเอง ไม่ได้คิดจะให้เพียวเพียวตอบอะไรเพียวเพียวยินดีที่จะคุยกับอวี่ซี ไม่ว่าใครหรือเรื่องอะไรที่เกี่ยวกับอวี่เจ๋อเธอก็ยินดีที่จะทำความรู้จักสนิทสนมทั้งนั้น “ไม่แน่ใจเหมือนกันนะ ลูกสาวบ้านอวิ๋นเธอไปรออวี่เจ๋อที่โรงเรียนน่ะ”“อวิ๋นตั่วน่ะเหรอคะ” เมื่อพูดถึงอวิ๋นตั่ว ริมฝีปากของอวี่ซีก็ยกยิ้มขึ้น“เธอไปรอพี่ชายเหรอ”“เด็กคนนั้นชื่ออวิ๋นตั่วเหรอ”อวี่ซีพยักหน้า “เธอเคยมาที่บ้านของเรา เป็นเด็กที่น่ารักมาก แม้จะเกิดในตระกูลที่รํ่ารวย แต่ก็ไม่ได้ทำตัวเป็นคุณหนูเอาแต่ใจเลยสักนิด”ทว่าเพียวเพียวกลับไม่ได้รู้สึกแบบนั้น ถึงแม้เธอจะได้เจออวิ๋นตั่วเป็นครั้งแรก แต่นั่นก็เพียงพอให้หญิงสาวรู้สึ
