“แม่ของฉันบอกว่าตอนปิดเทอมฤดูร้อนเธอก็ต้องเรียนพิเศษด้วยเหรอ”สือเหยียนถามอวิ๋นตั่ว“ใช่ ครูหลิวเป็นคนสอน” อวิ๋นตั่วตอบด้วยความภูมิใจ พอคิดว่าตอนปิดเทอมก็ยังจะได้เจอคุณครูอีก เธอก็แทบอดรนทนรอไม่ไหวแล้ว“ได้ยินเธอพูดถึงอยู่บ่อยๆ แต่ยังไม่เคยเจอเลยสักครั้ง พาฉันไปเจอเขาหน่อยได้ไหม”“วันเสาร์เธอมาที่บ้านฉันสิ เดี๋ยวก็ได้เจอเขาเองแหละ”“ทำไมเราไม่ไปตอนนี้เลยล่ะ ให้ลุงหูไปส่งเราที่โรงเรียนของอวิ๋นเฉียวสิถือซะว่าไปรับพี่ชายเธอด้วย”ขณะที่อวิ๋นตั่วกำลังลังเลอยู่นั้น สือเหยียนก็จับมือเธอเดินออกไปนอกประตูโรงเรียนที่มีคนขับรถรออยู่ก่อนแล้วสือเหยียนเข้าไปนั่งในรถก่อน แล้วบอกกับคนขับว่า “ไปโรงเรียนมัธยมตี้อีค่ะ”“อวิ๋นเฉียวยังไม่เลิกเรียนเลยนะ”สือเหยียนหันมองอวิ๋นตั่ว“เราจะไปรอพี่ที่โรงเรียนค่ะ”เมื่อไปถึงโรงเรียน ก็เหลืออีกหนึ่งชั่วโมงกว่า กว่าที่อวิ๋นเฉียวจะเลิกเรียนคนขับรถโทรศัพท์กลับไปรายงานกับชูยิน ถามด้วยว่าจะให้รอต่อหรือไม่“ในเมื่อไปแล้วก็รอกลับมาพร้อมกันเลยแล้วกัน” ชูยินตอบมาแบบนี้หลังเลิกเรียน อวิ๋นเฉียวเดินออกมาคนเดียว“น้องมาที่นี่ได้ยังไง” อวิ๋นตั่วยังสะพายกระเป๋าเป้อยู่ เห็นได้ชัดว่าเธอยังไม่ได้กลับบ้าน ซึ่งมันเป็นเรื่องที่ไม่เคยเกิดขึ้นมาก่อน“เรามารอพี่กลับด้วยกัน” อวิ๋นตั่วมองไปข้างหน้า แต่ก็ไม่เห็นอวี่เจ๋อ“ครูหลิวล่ะคะ”“เธอมารอพี่เลิกเรียนแล้วจะถามถึงเขาทำไมกัน”“หนูแค่คิดว่าไหนๆ ก็ทางผ่
