าน จะได้ไปส่งเขาด้วย”“ใครบอกเธอว่าทางผ่าน”อวิ๋นตั่วไม่มีอะไรจะพูดอีกอวิ๋นเฉียวขึ้นไปนั่งประจำที่บนรถ ก่อนที่จะเอ่ยกับอวิ๋นตั่วที่ยังไม่ยอมขึ้นรถสักทีว่า “ไปกันเถอะ!”“ไหนๆ ก็มาแล้ว พวกเราก็รอครูหลิวหน่อยเถอะค่ะ” สือเหยียนว่า“พวกเธอรอไม่ไหวหรอก วันนี้พวกเด็กท็อปเขามีสอบ”สือเหยียนดูผิดหวังมากกว่าอวิ๋นตั่วเสียอีก“พี่รู้นะว่าพวกเธอคิดอะไรอยู่” อวิ๋นเฉียวเปิดโปงการแสดงของเด็กสาวสองคนในระหว่างทางที่กลับบ้านเมื่อมาถึงบ้าน ทั้งสามก็ลงจากรถ มีชูยินออกมารอต้อนรับ “ทำไมวันนี้กลับมาด้วยกันได้ล่ะจ๊ะ”“หนูมาเป็นแขกบ้านคุณน้าค่ะ” สือเหยียนตอบ“ยินดีต้อนรับจ๊ะ แต่หนูโทรบอกแม่แล้วหรือยัง”“กำลังจะโทรค่ะ”สือเหยียนหยิบโทรศัพท์ในห้องรับแขก กดไปที่เบอร์โทรบ้านของตัวเองอวิ๋นตั่วมองสือเหยียนแล้วก็รู้สึกไม่สบายใจขึ้นมา“กรรมใดใครก่อ กรรมนั้นย่อมตามสนอง” อวิ๋นเฉียวกระซิบเสียงเบาข้างหูสือเหยียนวางสาย หันมาพูดกับชูยินว่า “คุณน้าคะ ถ้าช่วงปิดเทอมหนูขอมาเรียนพิเศษกับอวิ๋นตั่วที่บ้านได้ไหมคะ”“ได้สิจ๊ะ ดีมากเลย จะได้ให้ช่วยดูอวิ๋นตั่วด้วย”อวิ๋นตั่วไม่พอใจ“แต่อวี่เจ๋อยังไม่ได้บอกว่าจะรับนักเรียนสองคนเลยนะครับ” อวิ๋นเฉียวพยายามปฏิเสธแทนน้องสาว“ไม่เป็นไรหรอกน่า แม่จะไปคุยกับอวี่เจ๋อเอง จะหนึ่งหรือสองคนมันจะแตกต่างอะไรกันล่ะ เราก็เพิ่มค่าสอนให้เขาอีกหน่อย เขาไม่ปฏิเสธหรอก”“กลัวก็แต่จะยอมรับภาระมากขึ้น แต่ไม่ยอมรับเงินจาก
