หลังจากกลับถึงบ้าน เธอก็ถูกซักเสียยกใหญ่ว่าหนีออกไปจากบ้านได้อย่างไรอวิ๋นตั่วปิดปากเงียบ ไม่ยอมพูดอะไรออกมาอี้ฟานดูกล้องวงจรปิดถึงได้รู้ว่าใต้พุ่มไม้มีรูอยู่ เมื่อเห็นแบบนั้น เขาจึงออกคำสั่ง ให้คนงานมาจัดการปิดรูให้เรียบร้อยในวันพรุ่งนี้อวิ๋นเฉียวที่อยู่ข้างๆ พูดปราชดขึ้นว่า “ไม่มีประโยชน์หรอกครับ พอน้องสูงอีกหน่อย ก็ปีนกำแพงได้แล้ว หากให้ผมแนะนำนะ ทำกำแพงให้สูงขึ้นอีกหน่อย แล้วก็ล้อมรั้วไฟฟ้าไปเลย”“นี่บ้านนะ ไม่ใช่คุกคุมขังนักโทษ” อี้ฟานเตือนลูกชายลูกสาวด้วยสีหน้าจริงจัง “ถ้าพวกลูกอยากจะออกไป ไม่ว่าจะทำยังไงก็คงห้ามไม่ได้ แต่การเอาเรื่องหนีออกจากบ้านมาขู่พ่อกับแม่แบบนี้ อย่าแม้แต่จะคิดอีกเชียว”อวิ๋นเฉียวเดินเข้าไปลูบหน้าอวิ๋นตั่ว“อย่าโกรธพ่อเลยนะ กลับไปทบทวนตัวเองดีๆ”วันต่อมาเป็นวันพุธ ซึ่งปกติแล้วไม่ใช่วันที่อวิ๋นตั่วต้องเรียนพิเศษ ทว่าอวี่เจ๋อกลับมาที่บ้านตระกูลอวิ๋นชูยินแปลกใจมาก “เธอมาทำไมน่ะ”“ผมมีเรื่องอยากคุยกับคุณน้าครับ ผมมาเพราะรู้ว่าวันนี้อวิ๋นตั่วกับอวิ๋นเฉียวเลิกเรียนคํ่า”“อืม มีอะไรล่ะ?”“คุณน้าไม่พอใจกับการทำหน้าที่ครูของผม เพราะอย่างนั้นผมก็เลยจะขอลาออกจากงานนี้ ผมจะคุยกับอวิ๋นตั่วเองครับ”“ทำไมถึงพูดแบบนี้ล่ะ”“ที่อวิ๋นตั่วหนีออกจากบ้าน ก็เพราะเรื่องนี้ใช่ไหมล่ะครับ”“อวิ๋นตั่วบอกเธอเหรอ”“ไม่ว่าผมจะถามยังไงอวิ๋นตั่วก็ไม่ยอมพูด และเพราะเธอไม่พูด ผมถึงได้พอเดาออก” อวี่เจ
