๋อยิ้มบางๆ “เดิมทีผมก็ไม่ได้อยากเป็นครูจริงจัง และผมก็ไม่มีประสบการณ์ในการสอนด้วย ถ้าคุณน้าจะไม่พอใจ ก็เป็นเรื่องปกติ ผมคิดมาตลอด เพียงแต่ไม่มีโอกาสได้พูดกับคุณน้าเท่านั้น”ชูยินนั่งนิ่ง ราวกับนักเรียนคนหนึ่งที่กำลังตั้งใจฟังคุณครูอบรมสั่งสอนเป็นท่าทางที่ดูน่าขันนัก ด้วยเพราะคนตรงหน้านั้นเป็นชายหนุ่มที่เป็นรุ่นลูกอวี่เจ๋อพูดว่า“ผมเชื่อว่าในใจของคุณน้าอวิ๋นตั่วเป็นลูกสาวที่มีค่าเหนือกว่าสิ่งใด เพียงแต่บางอย่าง คนพูดอาจไม่คิดอะไร แต่คนฟังกลับเก็บไปใส่ใจ อย่าเอาแต่เปรียบเทียบเธอกับสือเหยียนเลยครับ เพราะแบบนั้นจะทำให้เธอน้อยใจ รู้สึกต้อยตํ่า ผมเชื่อว่าเธอนั้นไม่เป็นสองรองใครแน่นอน คนที่ยอดเยี่ยมคนหนึ่งไม่ได้ดูเพียงแค่ที่กระดาษข้อสอบ แต่ต้องดูที่การใช้ชีวิตต่างหาก การเรียนเป็นส่วนหนึ่งที่ค่อยๆ เติบโตในชีวิต ไม่ใช่เรื่องที่จะเห็นผลได้ในชั่วข้ามคืน ก็เหมือนการสร้างบ้าน เราจะสร้างบ้านได้สูงแค่ไหน ก็ต้องดูที่ความแข็งแรงของฐาน แต่ฐานนั้นกลับฝังอยู่ในดินทำให้เราไม่สามารถมองเห็นได้”อวี่เจ๋อลุกขึ้น โค้งให้กับชูยิน “ที่อยากจะพูดผมก็พูดไปหมดแล้ว หากมีตรงไหนไม่เหมาะสม ต้องขออภัยด้วยนะครับ”ชูยินพูดไม่ออก รู้สึกละอายใจขึ้นมา“ได้ยินว่านายไปสอนแม่ฉันเหรอ” อวิ๋นเฉียวเอ่ยถามอวี่เจ๋อในขณะที่อยู่ที่โรงเรียน“ถือเป็นการเยี่ยมบ้านก็แล้วกัน” อวี่เจ๋อกำลังเปิดหนังสืออวิ๋นเฉียวดูหน้าปกหนังสือ “หนังสือของบ้านฉันเ
