รถขับมาถึงปากซอยแล้ว แต่เพราะซอยที่แคบเกินไปจึงทำให้ไม่สามารถขับรถเข้าไปได้ ลุงหูคนขับรถจึงต้องจอดรออยู่ข้างนอก ให้สามพ่อแม่ลูกครอบครัวอวิ๋นเดินเข้าไปในซอยเอง ถนนค่อนข้างขรุขระ แถมเมื่อหลายวันก่อนมีฝนตก ทำให้นํ้าขัง เมื่อเหยียบลงไปก็ทำให้นํ้ากระเด็นขึ้นมาเปื้อนเท้าหลายครอบครัวบริเวณนั้นใช้ประโยชน์จากฝนตกโดยเอาพวกขวดมาวางรองนํ้า ทำให้คนเดินผ่านหากไม่ระวังก็อาจจะเหยียบไปโดนได้ น่าตกใจจริงๆกว่าจะเดินมาถึงหน้าบ้านของครอบครัวหลิวได้ ช่างยากลำบากมากจริงๆหลังจากเคาะประตู คนที่มาเปิดประตูนั้นคืออวี่ซีการได้เปิดประตูต้อนรับอวิ๋นอี้ฟานนั้นทำให้อวี่ซีตื่นเต้นมาก พรุ่งนี้เธอคงมีเรื่องไปคุยกับเพื่อนแล้วล่ะทั้งสามคนเดินเข้ามาในบ้าน บ้านเก่าๆ คับแคบที่เปิดไฟจนสว่างไปทั่วบริเวณฟางผิงไม่เคยคิดมาก่อนเลยว่าวันหนึ่งจะมีคนที่เคยขึ้นหน้าหนังสือพิมพ์บ่อยๆ มาที่บ้านของเธอเช่นนี้ ทำให้เธอรู้สึกประหม่ามาก ไม่รู้ว่าควรต้อนรับอย่างไรดี“เชิญนั่งค่ะ” เธอผายมือไปทางโซฟา จู่ๆ ก็รู้สึกว่าโซฟาของตัวเองนั้นดูเก่ามาก ยิ่งมีผ้าขนหนูมาคลุมอยู่ด้านบนแบบนี้ก็ยิ่งดูเก่าเข้าไปอีก ความสะอาดเรียบร้อยที่เธอเคยภาคภูมิใจนักหนาตอนนี้หายไปจนหมดแล้ว ช่างน่าอายจริงๆฟางผิงอายุเท่ากับชูยิน ทว่าเมื่อมองประเมินด้วยสายตาแล้วกลับเหมือนอายุน้อยกว่ากันเป็นสิบปี พลอยทำให้ฟางผิงยกมือขึ้นมาจัดเสื้อผ้าของตัวเองอย่างไม่รู้ตัว“คุณนายอวิ๋น เชิญนั
