นอวิ๋นตั่วโบกมือให้หลิวห้าวตงกับฟางผิง “แล้วเจอกันใหม่นะคะ!”“แล้วเจอกันใหม่จ้ะ!” เสียงของหลิวห้าวตงกับฟางผิงดังขึ้นพร้อมกันพลอยให้ฟังดูแปลกไปเล็กน้อย“ลำบากพวกคุณแล้ว” อี้ฟานยิ้มอย่างไม่สบายใจ“ขอบคุณพวกคุณมากนะคะ” ชูยินจูงมืออวิ๋นตั่ว เอ่ยขอบคุณสามีภรรยาบ้านหลิว“ไม่…ไม่เป็นไรค่ะ!” สองสามีภรรยาดูลุกลี้ลุกลน“ลูกคนรวยนี่ดูแตกต่างไปเลยจริงๆ นะ” หลังจากที่ครอบครัวอวิ๋นไปแล้ว ฟางผิงก็เริ่มถอนหายใจยาวออกมา “ไปที่ไหนก็มีมารยาท ใจกว้าง ไม่ทำตัวน่าขายหน้า ดูอย่างอวิ๋นตั่วสิ ยังเด็กอยู่แท้ๆ แต่กลับมีราศีลูกผู้ดีจับเสียแล้ว ไม่เหมือนอวี่ซีของเรา อายุก็มากกว่า แต่พอไปยืนข้างกัน กลับเหมือนเด็กกะโปโลคนหนึ่ง”อวี่ซีเม้มปากแน่น “แม่พูดกับลูกตัวเองแบบนี้เหรอ”ฟางผิงอารมณ์ดี “ไม่พอใจเหรอ”หลิวห้าวตงตำหนิภรรยา “บางอย่างก็เก็บไว้ในใจ ไม่ต้องพูดออกมาก็ได้”อวี่ซีเริ่มยํ่าเท้าไปมา “พ่อกับแม่พูดเกินไปแล้วนะ รอให้หนูเปลี่ยนจากนกกระจอกเป็นหงส์ก่อนเถอะ หนูจะไม่สนใจพ่อกับแม่เลย!”จนกระทั่งอวี่ซีหมุนตัวเดินเข้าห้องไปนั่นแหละ ฟางผิงถึงได้ยอมหุบยิ้ม“โกรธจริงๆ เหรอ”อวี่เจ๋อตำหนิพ่อกับแม่ “พ่อกับแม่ไม่ควรพูดเล่นกับน้องแบบนั้นนะครับทุกคนต่างก็มีความภาคภูมิใจในตัวเองทั้งนั้น”อวิ๋นตั่วนั่งอยู่ในรถ แขนเล็กๆ ของเธอเกาะคนเป็นพ่อแน่น พยายามอยู่ให้ห่างจากชูยินมากที่สุดชูยินนั่งหน้าครึม ไม่พูดไม่จาอวิ๋นเฉียวที่นั่งอยู่ข้างคนขับห
