อวี่เจ๋อจูงมืออวิ๋นตั่วไปด้วยความรู้สึกราวกับตัวเองกำลังละเมอ“ทำไมถึงออกมาข้างนอกกลางดึกแบบนี้”“หนูหนีออกจากบ้าน” อวิ๋นตั่วดูสงบมาก“ทำไมล่ะ”เธอไม่ตอบ“งั้นฉันจะส่งเธอกลับบ้าน”เธอสะบัดมือของอวี่เจ๋อออก ยืนนิ่งไม่ขยับอยู่กับที่“เป็นอะไรไป”“หนูไม่กลับบ้าน”“แต่ออกมาแบบนี้พ่อกับแม่ของเธอจะเป็นห่วงเอานะ”“ยังไงหนูก็ไม่กลับ ถ้าไม่พาหนูกลับบ้านด้วย หนูจะไปนอนโรงแรม”เด็กสาวพูดด้วยท่าทางเอาจริงเอาจัง“จะอยู่โรงแรมนี่มีเงินเหรอ” อวี่เจ๋อหัวเราะออกมา“มีค่ะ” อวิ๋นตั่วล้วงเแบงก์ร้อยหยวนออกมาจากกระเป๋า “เงินแต๊ะเอียของหนูยังมีเยอะอยู่เลย”อวี่เจ๋อชะงักไป เด็กคนนี้กล้ามากจริงๆ เขารีบบอกให้เธอเก็บเงินไว้ดีๆพากลับบ้านก่อนแล้วค่อยว่ากันระเบียงทางเดินที่แออัดทำอวิ๋นตั่วแทบสะดุดหัวทิ่ม“ระวังด้วย” อวี่เจ๋อว่า“ไม่เป็นไรค่ะ หนูจะระวังกว่านี้” อวิ๋นตั่วยกมือขึ้นลูบอก พึมพำกับตัวเอง “เกือบไปแล้ว”อวี่เจ๋อรู้สึกเสียใจอยู่นิดๆ เด็กอย่างอวิ๋นตั่วที่ถูกตามใจมาตั้งแต่เด็ก ไม่เหมาะกับสถานที่แบบนี้เลยสักนิดฟางผิงมาเปิดประตู เมื่อเห็นลูกชายยืนอยู่กับเด็กน้อยน่ารักราวรูปสลักแล้วก็ชะงักไป“สวัสดีค่ะคุณน้า” อวิ๋นตั่วโค้งให้ฟางผิงอย่างมีมารยาท“เธอคือ……”“หนูชื่ออวิ๋นตั่วค่ะ”อวี่ซีที่อยู่ในบ้านเมื่อได้ยินเสียงเข้าก็รีบพุ่งตัวออกมา มองอวิ๋นตั่วด้วยสายตาที่ราวกับได้เห็นมนุษย์ต่างดาว“เธอคืออวิ๋นตั่วจริงๆ เหรอ”อวิ๋นตั่วที่นั่งอยู่
