บนโซฟาตัวเก่าพยักหน้าขึ้นลงหลิวห้าวตงยืนอยู่ตรงหน้าอวิ๋นตั่ว เขาอยู่แบบนี้มาตั้งแต่อวิ๋นตั่วเข้ามาในบ้านแล้ว สองมือตกลงข้างลำตัว แผ่นหลังเหยียดตรง ปากอ้าค้างขึ้นครึ่งหนึ่งราวกับพ่อบ้านที่กำลังยืนรับคำสั่งจากเจ้านาย“อวิ๋นตั่ว เธอมาทำอะไรที่บ้านเราล่ะ” อวี่ซีถาม“ฉันหนีออกจากบ้านมา อยากจะมาขอพึ่งครูหลิว”ทุกคนหันมองอวี่เจ๋อ ซึ่งเจ้าตัวก็แสดงออกอย่างชัดเจนว่าจนปัญญา ไม่รู้จะทำอย่างไร“ทำไมเธอถึงได้หนีออกจากบ้าน” อวี่ซีถามต่อ“ความลับน่ะ”“มาถึงบ้านฉันแบบนี้แล้ว ยังบอกความลับกับเราไม่ได้อีกเหรอ”“ไม่ได้หรอก”“แต่เธอออกจากบ้านมาแบบนี้ คนอื่นจะคิดว่าเราเป็นพวกลักพาตัวเด็กหรือเปล่า”“ไม่หรอก ฉันจะเป็นพยานให้เอง”อวี่ซีดูแปลกใจ “เธอไม่เหมือนคนสอบได้ 27 คะแนนเลยสักนิด เธอตั้งใจใช่หรือเปล่า?”“พ่อฉันก็หวังว่าฉันจะตั้งใจเหมือนกัน”ทุกคนหัวเราะกับคำพูดของเด็กสาวอวิ๋นตั่วเอาโดนัทออกมาจากกระเป๋า แล้วแบ่งให้ทุกคน “นี่ของโปรดหนูค่ะ”อวี่ซีกินโดนัทแล้วก็ดูกระตือรือร้นมากขึ้น “น่ารักจริงๆ เธอพักอยู่บ้านเราสิ นอนกับฉันก็ได้”“โอเคค่ะ”ทว่าอวี่เจ๋อกลับไม่ยอม บ้านเล็กขนาดนี้ยังมีที่พอให้ใครมาอยู่อีกที่ไหนกันล่ะ ห้องของอวี่ซีมีเพียงแผ่นไม้กระดานบางๆ คั่นแยกออกมาจากห้องของพ่อกับแม่ พอพ่อกรนทีก็ได้ยินชัดเจน จนน้องสาวบ่นอยู่บ่อยๆ ว่าคนเป็นพ่อทำให้เธอนอนไม่หลับ สภาพแวดล้อมแบบนี้ไม่เหมาะกับอวิ๋นตั่วเลยสักนิดเขาเดินเข้าห้อ
