งไปเงียบๆ แล้วกดโทรศัพท์หาอวิ๋นเฉียวอวิ๋นเฉียวเข้านอนแล้ว แต่พอได้ยินว่าอวิ๋นตั่วหนีไปบ้านของอวี่เจ๋อ เขาก็สะดุ้งพรวด ลุกจากที่นอนวิ่งตรงไปดูที่ห้องของน้องสาวเพื่อความแน่ใจ และห้องของอวิ๋นตั่วก็ว่างเปล่าจริงๆ แม้แต่ตุ๊กตากระต่ายที่น้องกอดนอนทุกคืนก็หายไปด้วยเขารีบไปเคาะประตูห้องของอี้ฟานกับชูยินทันที “ตั่วเอ๋อร์หนีออกจากบ้านครับ”อี้ฟานเปิดประตูออกมา “ลูกว่าอะไรนะ?”ในมือของอวิ๋นเฉียวยังถือโทรศัพท์อยู่เลย “อวี่เจ๋อโทรมาบอกผมว่าน้องหนีไปบ้านเขา”เมื่อได้ยินแบบนั้นชูยินก็รีบวิ่งไปทางห้องของลูกสาวอวิ๋นเฉียวตะโกนตามหลังคนเป็นแม่ไปเสียงดัง “ผมไปดูแล้ว ที่ห้องนอนไม่มีใครเลย อีกอย่าง ดึกดื่นขนาดนี้แล้ว อวี่เจ๋อจะมาโกหกทำไมล่ะครับ เขาไม่ได้ว่างพอที่จะทำขนาดนั้น”“ลูกคนนี้นี่ ยิ่งโตยิ่งใช้ไม่ได้” ชูยินด้วยความเสียใจ “ขนาดเด็กแบบนี้ยังกล้าหนีออกจากบ้าน โตมาจะเป็นยังไงกัน”“โตแล้วคงหนีไปไกลกว่านี้แน่” อวิ๋นเฉียวว่าอี้ฟานนึกไปถึงคำพูดที่อวิ๋นตั่วพูดกับชูยินไว้ก่อนที่พวกเขาจะเข้านอนแล้วก็หลุดหัวเราะออกมา “เด็กคนนี้เป็นคนพูดจริงทำจริงเสียด้วยสิ”ชูยินใกล้จะปรี๊ดแตกมากขึ้นทุกที “มันใช่เวลามาชื่นชมกันหรือเปล่าคะ!”“จะไปรับน้องกลับมาไหมครับ” อวิ๋นเฉียวถาม“ไปรับสิ!” ชูยินว่าแล้วก็รีบวิ่งลงไปชั้นล่าง ระหว่างนั้นก็ตะโกนสั่งเสียงลั่น “แม่บ้านหลิว แม่บ้านหลิว รีบไปให้ลุงหูเตรียมรถ เราจะออกไปข้างนอก”แม่บ้านหลิว
