เมื่อเดินออกมาจากเขตคฤหาสน์ จนมาถึงปากทางก็เห็นป้ายรถเมล์ป้ายหนึ่ง อวิ๋นตั่วจำได้ว่าครูหลิวเคยบอกว่าเขาต้องนั่งรถประจำทางมาเพื่อสอนหนังสือเธอที่บ้านเธอยืนรอที่ป้ายรถ ในมือกอดกระต่ายตัวน้อยเอาไว้ มีกระเป๋าเป้สะพายอยู่ที่หลัง แสงไฟจากป้ายรถเมล์ส่องมาจนเห็นเป็นเงาร่างเล็กรถประจำทางคันหนึ่งหยุดลงตรงหน้า น่าจะเป็นคันที่ครูหลิวขึ้นใช่ไหมนะ?พอขึ้นรถไปแล้ว คนขับก็ถึงกับถามเธอขึ้นมาด้วยความแปลกใจ “หนูน้อย มาคนเดียวเหรอ”“ใช่ค่ะ”“แล้วพ่อกับแม่ไปไหนล่ะ”“หนูกำลังจะไปหาพ่อกับแม่ค่ะ”เมื่อได้ยินแบบนั้นเขาก็คิดว่าคงเพราะพ่อกับแม่ทำงานยังไม่กลับบ้าน“หนูรู้เหรอว่าพวกเขาอยู่ไหน”“รู้ค่ะ”คนขับไม่ได้ถามอะไรต่อ เด็กที่พ่อกับแม่ต้องทำงานนอกบ้านกันทั้งคู่ก็น่าจะขึ้นรถประจำทางเป็นอยู่ล่ะนะอวิ๋นตั่วลงจากรถเมื่อรถวิ่งมาถึงกลางเมือง ครูหลิวเคยบอกว่าต้องลงรถระหว่างทาง บริเวณถนนสายใหญ่ที่คึกคักเต็มไปด้วยผู้คน สามารถเลือกขึ้นรถประจำทางได้ เพราะไม่ว่าสายไหนก็ผ่านตรงนี้ทั้งนั้นอวิ๋นตั่วไม่รู้ว่าต้องนั่งรถสายไหน อีกทั้งครูหลิวก็เคยพูดถึงแค่ตอนไปที่บ้านของเธอ ไม่เคยพูดถึงตอนกลับบ้านสักทีในตอนนั้นเองที่เธอรู้สึกว่าท้องของเธอร้องขึ้นมา เช่นนั้นจึงได้เอาโดนัทจากกระเป๋าเป้ออกมากินหนึ่งชิ้น และก็เห็นว่าคนแถวนั้นหลายคนแค่โบกแท็กซี่ แล้วบอกคนขับว่าจะไปไหน เท่านั้นก็เรียบร้อยเพราะแบบนั้น เธอจึงแค่ทำตามไป เด็กสาวโบกแท็กซี่หนึ่
