งคัน บอกกับคนขับว่า “ไปโรงเรียนมัธยมตี้อี”เธอจำได้ลางๆ ว่าโรงเรียนของครูหลิวกับพี่ชายเป็นโรงเรียนที่ดีที่สุดในเมือง พวกเขาบอกว่าเป็นโรงเรียนมัธยมตี้อี“เด็กตัวคนเดียวจะไปโรงเรียนมัธยมตี้อีทำไมกัน”“ไปหาพี่ชายค่ะ”คนขับรถหัวเราะ “มีเงินหรือเปล่า”อวิ๋นตั่วดึงแบงก์ร้อยหยวนออกจากกระเป๋าใบเล็กที่อยู่ข้างกระเป๋าหนังสือออกมาส่งให้คนขับรถคนขับรับเงินไป รู้สึกไม่ค่อยอยากจะเชื่อ เด็กตัวแค่นี้ ทำไมถึงได้ใจกว้างนักนะ?ไปส่งที่โรงเรียนก่อนค่อยว่ากันก็แล้วกันอวิ๋นตั่วลงจากรถ แล้วเดินเข้าไปเคาะประตูป้อมยามคนขับรถเดินตามหลังเธอมาด้วยความเป็นห่วงคุณลุงมีอายุคนหนึ่งเปิดประตูออกมา “พวกคุณมาหาใครครับ”คนขับชี้ไปที่อวิ๋นตั่ว “ไม่ใช่ผม หนูน้อยนี่ต่างหาก”“หนู มาหาใครเหรอ?”“มาหาพี่ชายค่ะ”“พี่ชายชื่ออะไรล่ะ”“พี่หนูชื่อหลิวอวี่เจ๋อค่ะ”“เป็นครูที่นี่หรือเปล่า”“ไม่ใช่ค่ะ เป็นนักเรียน”“แต่ตอนนี้เลิกเรียนแล้ว เด็กนักเรียนก็กลับบ้านกันหมดแล้วนะ เขาอยู่ในโรงเรียนเหรอ?”อวิ๋นตั่วส่ายหน้า “อย่างนั้นช่วยโทรหาครูของพี่ได้ไหมคะ คุณครูจะต้องติดต่อพี่ได้แน่ๆ”“เขาหนีออกจากบ้านอย่างนันเหรอ”อวิ๋นตั่วพยักหน้าลุงยามมองอวิ๋นตั่วด้วยความเห็นใจ“น่าสงสารจริงๆ พี่ชายอายุมากกว่ายังไม่รู้ความเท่าน้องสาว ทำตัวให้น้องสาวต้องออกมาตามหาแบบนี้”คนขับแท็กซี่พูดขึ้น “ตอนนี้เด็กคงกำลังเครียด อย่าไปตำหนิเธอเลยยังไงก็ช่วยโทรหาครูประจำชั้นให้ได้ไหมค
