รับ”“พี่ชายหนูอยู่ชั้นไหนล่ะ”“ม.4 ห้อง 1 ค่ะ”ลุงยามเอาสมุดเบอร์โทรภายในของโรงเรียนออกมาเปิดหาเบอร์โทรของครูประจำชั้นม.4 ห้อง 1 จากนั้นก็ล้วงเอาโทรศัพท์ออกมากดโทรออก “ฮัลโหล ครูหวังใช่ไหมครับ คือแบบนี้ครับ นักเรียนที่ชื่อหลิวอวี่เจ๋อ จากห้องของคุณครูเขาหนีออกจากบ้าน น้องสาวเขาก็เลยมาที่โรงเรียน ใช่ครับ หลิวอวี่เจ๋อไม่ผิดครับ!”ลุงยามวางสายไป ก่อนจะหันมาปลอบใจอวิ๋นตั่ว “ครูหวังบอกว่าจะช่วยติดต่อพี่ชายของหนูให้ แต่เขาบอกว่าไม่น่าจะเป็นไปได้ เพราะหลิวอวี่เจ๋อเป็นเด็กดีมาตลอด เขาทะเลาะกับคนที่บ้านมาเหรอ?”อวิ๋นตั่วปิดปากเงียบ ดวงตาคู่โตกระพริบปริบๆ มองลุงยามตรงหน้าคนขับแท็กซี่เมื่อเห็นท่าทางผิดหวังของเด็กน้อยแล้วก็ได้แต่เอ่ยถาม“หนูจะรอข่าวอยู่ที่นี่ หรือจะกลับไปรอที่บ้าน?”“หนูจะรอพี่อยู่ที่นี่ค่ะ”“ถ้าพี่หนูไม่มาล่ะ”“เขาต้องมาแน่ค่ะ”ไม่ถึงหนึ่งนาทีต่อมา โทรศัพท์ของป้อมยามก็ดังขึ้นลุงยามรับสาย “ใช่ครับ เป็นเด็กผู้หญิง อายุประมาณเจ็ดแปดขวบ ผิวขาว อ้วนหน่อย น่ารักมาก เธอบอกว่าคุณเป็นพี่ชายของเธอ ครับ ผมจะให้เธอรออยู่ที่นี่”————————————————–
