เมื่อถึงการสอบครั้งต่อมา อวิ๋นตั่วสอบได้ 58 คะแนน และเธอก็ดีใจเป็นอย่างมากสือเหยียนมาหา และถามเธอว่า “สอบได้กี่คะแนน”“58” อวิ๋นตั่วตอบพร้อมกับหัวเราะออกมาคิกคักสือเหยียนแทบไม่อยากจะเชื่อว่าจะมีคนที่สอบได้แค่ 58 แล้วยังจะตื่นเต้นดีใจแบบนี้ได้อยู่อีกเธอกลับไปบอกจ้าวเยว่ว่า “หนูว่าสมองของอวิ๋นตั่วต้องมีปัญหาแน่ๆเลยค่ะ เธอสอบได้แค่ 58 คะแนน แต่กลับไม่มีท่าทางเสียใจเลยสักนิด”“เด็กบ้านอวิ๋นสองคนนั้นติดนิสัยเสียๆ มาจากชูยินหมดแล้ว” จ้าวเยว่พูดกับสือหยวน “คาบกุญแจทองมาเกิดแต่กลับไม่คิดที่จะแสวงหาความก้าวหน้า”“ความทะเยอทะยานของแต่ละคนน่ะไม่เหมือนกัน เรื่องแบบนี้มันไปดึงดันบังคับกันไม่ได้หรอก”“เสียดายก็แต่ธุรกิจใหญ่โตของอี้ฟาน จะหวังพึ่งอวิ๋นเฉียวก็คงไม่น่าจะได้เรื่อง”คำพูดเรื่อยเปื่อยเหล่านี้ถูกแม่บ้านมาได้ยินเข้า และนำไปเล่าต่อกันไปจนรู้ถึงหูของชูยินในที่สุดแรกเริ่ม ชูยินโมโหที่จ้าวเยว่พูดจาใจร้ายแบบนั้น ต่อมาเธอก็โมโหลูกๆของตัวเองที่ไม่เอาไหนเรื่องการเรียน และสุดท้าย ก็พาลโมโหอวี่เจ๋อที่สอนพิเศษได้ไม่ดี“ฉันว่าอวี่เจ๋อเด็กเกินไป ไม่เหมาะที่จะเป็นครู สอนกันมานานขนาดนี้แล้ว แต่อวิ๋นตั่วก็ยังสอบไม่ผ่านอยู่ดี” ชูยินพูดกับอี้ฟานอี้ฟานที่กำลังอ่านหนังสือพิมพ์อยู่ไม่ได้ตอบรับอะไรกลับมาชูยินเดินไปหยุดลงตรงหน้าสามี แย่งหนังสือพิมพ์ในมือของฝ่ายนั้นมา“ฉันกำลังพูดกับคุณอยู่นะคะ ไม่ได้ยินหรือไง”“หืม?”
