ตั้งแต่เด็กมาแล้ว อวิ๋นตั่วมีศัตรูอยู่หนึ่งคน นั่นก็คือ สือเหยียน สือเหยียนวาดรูปได้ดีกว่า เล่นเปียโนก็เก่งกว่า เขียนหนังสือก็สวยกว่า และสอบแต่ล่ะครั้ง ก็ยังได้หนึ่งร้อยคะแนนเต็มเธอรู้สึกว่าสือเหยียนนั้นน่ากลัว เหมือนกับฝ่ายนั้นจะไม่ใช่คน ก็คนที่ไหนจะสอบได้คะแนนเต็มทุกทีแบบนั้นล่ะ“ตั่วเอ๋อร์ แม่เข้าไปได้หรือเปล่า” คนเป็นแม่เคาะประตูอวิ๋นตั่วลุกไปเปิดประตู คนเป็นแม่ก็เดินเข้ามา โดยมีสือเหยียนเดินตามมาด้านหลังชูยินดึงลูกสาวไปอีกทาง แล้วกระซิบเสียงเบา “เมื่อกี้แม่ผิดเอง สำหรับแม่แล้ว ยังไงตั่วเอ๋อร์ก็เป็นของขวัญที่มีค่าที่สุด แม่รักลูกนะ”ว่าจบแล้วก็ก้มลงจูบแก้มลูกสาวหนึ่งที จากนั้นก็เอ่ยกำชับ“เล่นกับสือเหยียนให้สนุกนะ”อวิ๋นตั่วรู้สึกว่าคำขอโทษของแม่นั้นดูไม่จริงใจเลยสักนิด อีกอย่าง เธอเองก็ไม่ได้อยากจะเล่นกับสือเหยียนเลยด้วยแต่แม่ก็เดินออกจากห้องไปแล้ว และยังปิดประตูให้เรียบร้อยเสียด้วยสือเหยียนผอมและสูงกว่าอวิ๋นตั่วเล็กน้อย ถ้าใช้ไม้บรรทัดมาวัดกันจริงๆแล้ว ความสูงของทั้งสองก็พอๆ กัน มันน่าโมโหจริงๆ แม้แต่ความสูงก็ยังชนะเธอได้อีกสือเหยียนนั่งลงบนเตียงของอวิ๋นตั่ว หยิบกรอบรูปที่หัวเตียงขึ้นมาดู “นี่ครูของเธอเหรอ”อวิ๋นตั่วพยักหน้า เมื่ออยู่ต่อหน้าสือเหยียน เธอมักจะขาดความมั่นใจเสมอ“เขาเป็นเพื่อนของพี่ชายเธอเหรอ”อวิ๋นตั่วพยักหน้าอีกครั้ง“เขามาสอนเธอทุกอาทิตย์เลยเหรอ”อวิ๋นตั่วพยักหน้าเป็น
