ครั้งที่สามสือเหยียนวางกรอบรูปลงที่เดิม เดินไปหยุดอยู่ที่ริมหน้าต่าง ที่ตรงนั้นมีเต็นท์กางไว้ และในเต็นท์ก็มีตุ๊กตานุ่มนิ่มอยู่หลายตัว“อวิ๋นตั่ว โตแล้วทำไมเธอถึงเล่นตุ๊กตาอีกล่ะ”เมื่อถูกถามแบบนั้น ใบหน้าของอวิ๋นตั่วก็เห่อแดง รู้สึกเหมือนว่าตัวเองทำอะไรผิดไปสือเหยียนชอบท่าทางก้มหน้ายอมศิโรราบต่อหน้าเธอแบบนี้ของอวิ๋นตั่วมันทำให้เธอรู้สึกสะใจมากจริงๆ “เอาแต่เล่นตุ๊กตาแบบนี้ เมื่อไหร่จะโตสักทีล่ะ เธออยู่ป.1แล้วนะ เป็นเด็กประถมแล้ว”นํ้าเสียงของสือเหยียนฟังดูเหมือนผู้ใหญ่ ทั้งๆ ที่ตัวเองก็ยังอยู่ป.1เหมือนกันแท้ๆอวิ๋นตั่วแก้ต่างให้ตัวเอง “ตุ๊กตาพวกนี้เป็นของขวัญที่ซานตาคลอสให้ฉันมา”สือเหยียนมองคนพูดด้วยสายตาเหมือนกับไม่อยากจะเชื่อ “เธอยังเชื่อเรื่องซานตาคลอสอยู่อีกเหรอ โลกนี้ไม่มีซานตาคลอสสักหน่อย ของขวัญพวกนั้นน่ะ พ่อกับแม่เธอซื้อมาให้ชัดๆ”“ไม่ใช่สักหน่อย ฉันได้ของขวัญทุกปี จะไม่มีซานตาคลอสได้ยังไง” เป็นครั้งแรกที่อวิ๋นตั่วพยายามใช้เหตุผลเข้าเถียง “ซานตาคลอสขี่กวางมา แล้วก็เอาของขวัญมาด้วย ถ้าฉันเป็นเด็กดี ฉันก็จะสมหวัง ซานตาคลอสก็จะให้ของขวัญคริสต์มาส”สายตาที่สือเหยียนใช้ยามมองไปที่อวิ๋นตั่วนั้น ราวกับสายตายามมองคนโง่เขลาคนหนึ่ง มันเต็มไปด้วยความเวทนาและเหยียดหยาม
ซึ่งมันทำให้อวิ๋นตั่วรู้สึกเสียใจมากตอนที่อวี่เจ๋อมาที่บ้านอีกครั้ง อวิ๋นตั่วจึงถามเขาเพื่อเป็นการยืนยัน “ครูหลิวคะ ครูว่าซา
