วันต่อมาเมื่อเขาไปที่บ้านตระกูลอวิ๋น ก็เห็นว่าอวิ๋นตั่วกำลังยืนรอเขาอยู่ในสวนดอกไม้ ร่างของเธอโอบล้อมไปด้วยกลิ่นหอมของดอกไม้ ในมือถือกล่องโดนัทไว้ ดูน่ารักน่าเอ็นดู“ครูหลิว หนูให้ค่ะ”อวี่เจ๋อหยุดชะงัก “ฉันไม่กินโดนัท”“แต่พี่บอกว่าครูชอบกินนี่คะ”อวิ๋นตั่วเดินตามหลังอวี่เจ๋อ ท่าทางเสียใจที่นํ้าใจของเธอถูกปฏิเสธอวี่เจ๋อไม่ได้หันกลับมา ไม่ได้ก้มมอง เขาจึงไม่ได้เห็นท่าทางผิดหวังของอวิ๋นตั่ว เขาเพียงแค่เดินตรงไปยังห้องสมุดอวิ๋นตั่ววางโดนัทลง แล้วปีนขึ้นไปบนเก้าอี้ สำหรับเธอแล้ว ม้านั่งนี้ถือว่าค่อนข้างสูงทีเดียว สูงถึงขนาดที่เธอนั่งแล้วขาลอยขึ้นมาไม่ติดพื้น“อวิ๋นตั่ว เวลาเรียนต้องนั่งให้เรียบร้อยนะ”“ครูหลิว หนูขอเรียกครูว่าพี่ได้ไหมคะ” ราวกับว่าอวิ๋นตั่วกับอวี่เจ๋อกำลังพูดกันคนละเรื่อง“ไม่ได้”“ทำไมล่ะคะ เพราะต่างคนต่างก็มีบทบาทของตัวเองน่ะเหรอคะ หนูถามแม่มาแล้ว แม่บอกว่าพี่ชายกับครูเป็นคนคนเดียวกันก็ได้”“ในเมื่อเป็นแบบนั้น อย่างนั้นทำไมเธอไม่ให้พี่ชายมาสอนล่ะ”“หนูไม่ชอบพี่”“ทำไมล่ะ”“เขาชอบแกล้งหนู”ว่าแล้วอวิ๋นตั่วก็เริ่มร่ายยาวถึงสิ่งที่พี่ชายเคยทำกับเธอ “มีครั้งหนึ่งที่หนูพาพี่ไปซ้อมเทควันโด มีคุณน้าคนหนึ่งให้อมยิ้มมา แต่พี่ก็แย่งไป มีอีกครั้งหนึ่ง เขาให้หนูเขียนหนังสือลงบนรูปที่พ่อเพิ่งซื้อมาใหม่ ตอนนั้นหนูโดนดุจนหูชาเลย แล้วก็เมื่อไม่กี่วันก่อนนั้น เขาให้ลุงจางคนขับรถไปส่งเพื่อนเขากลั
