บบ้าน แต่กลับลืมโทรบอกให้ลุงหูไปรับหนู ทิ้งหนูไว้ในห้องเรียนจนมืด แถมเขายังชอบแย่งโดนัทหนูด้วย แล้วก็บอกว่าจะซื้อคืน แต่ก็ไม่ยอมคืน…..บางทีหนูก็คิดที่อยากจะขายเขาออกนอกโลกไปเลย แต่เสียดายที่หนูติดต่อมนุษย์ต่างดาวไม่ได้”อวี่เจ๋อกลั้นหัวเราะ “พี่ชายน่ะเป็นคนในครอบครัวนะ งั้นวันนี้เรามาท่องกวีเกี่ยวกับความคิดถึงต่อครอบครัวกันดีไหม”อวิ๋นตั่วเอ่ยออกมาอย่างจริงจังว่า “หนูคิดว่าหนูคงไม่คิดถึงพี่หรอกค่ะแต่อาจจะคิดถึงแม่ก็ได้ แต่ถ้าหนูคิดถึงแม่ ไม่คิดถึงพ่อ ก็คงไม่ค่อยดีเท่าไหร่แต่พ่อไม่ค่อยอยู่บ้าน หนูก็เลยไม่ได้คิดถึงพ่อนานแล้ว”อวี่เจ๋อถือกล่องโดนัทขึ้นมา “หลังจากนี้เรามาท่องกลอนกันวันละบท ถ้าท่องได้ก็จะได้โดนัทเป็นรางวัล”“หนูรู้ว่ามันคือข้อแลกเปลี่ยน ถึงจะไม่อยากตกลงแลกเปลี่ยนอะไรแบบนี้สักเท่าไหร่ แต่หนูก็รู้ว่าปฏิเสธไม่ได้ ใช่ไหมคะ”“ใช่”“ถ้าอย่างนั้นก็ได้ค่ะ” อวิ๋นตั่วมีท่าทางราวกับถูกบังคับเธอเริ่มท่องบทกวี เมื่อท่องไป ตาก็มองออกนอกหน้าต่างไปอวิ๋นเฉียวเตะบอลอยู่ในสนามหญ้า คนสวนกำลังตัดแต่งพุ่มไม้ แม่ก็กำลังจัดกระถางดอกไม้อยู่ในห้องดอกไม้ของเธอ“อยากออกไปเล่นข้างนอกเหรอ” อวี่เจ๋อถามอวิ๋นตั่วพยักหน้า“เดือนสอง ทุ่งหญ้าเขียวขจี นกน้อยโผบิน ควันไฟจากต้นหยางลอยคลุ้งเด็กน้อยกลับจากเรียน รีบไปเล่นจื่อหยวนกับลม ช่วงเวลานี้ ช่วงอายุนี้ ควรจะได้เล่นสนุกสินะ รู้หรือเปล่าว่าจื่อหยวนคืออะไร ถ้าตอบถูก
