ฉันจะให้ออกไปเล่นข้างนอก”“ว่าวค่ะ”“ถูกต้อง งั้นเรามาหาว่าวออกไปเล่นกับลมตะวันออกกันดีไหม”“ได้เหรอคะ”“ได้อยู่แล้วสิ”“หนูรู้ว่าที่ไหนมีว่าว”อวิ๋นตั่วกระโดดลงจากเก้าอี้ วิ่งออกจากห้องสมุดโดยมีอวี่เจ๋อเดินตามไปด้านหลังอวิ๋นตั่ววิ่งเลี้ยวเข้าไปที่ระเบียงทางเดิน เลี้ยวขวา เจอห้องเก็บของห้องหนึ่ง แล้วก็เปิดประตูออก ข้างในมีของจิปาถะวางอยู่มากมาย และมีว่าวหลายตัวแขวนอยู่ที่ผนังอวิ๋นตั่วยกเก้าอี้มา แล้วก็ปีนขึ้นไปบนโต๊ะ แต่ว่าก็ยังสูงไม่พอ พอดีกับที่ด้านข้างมีตั่งเล็กๆ อยู่ตัวหนึ่ง เธอจึงเอาตั่งมาวางบนโต๊ะ อวิ๋นตั่วไม่รู้ว่าขาของตั่งนั่นมีปัญหา เมื่อเธอก้าวเหยียบขึ้นไป ทำให้ตั่งตัวนั้นส่ายไปมาแล้วล้มลงมาในที่สุดอวี่เจ๋อที่เห็นสถานการณ์ไม่ดีจึงรีบวิ่งเข้าไป ขอบคุณพระเจ้าที่เขารับเธอไว้ได้ทันพอดีอวิ๋นตั่วยกมือขึ้นตบอกตัวเอง “ตกใจแทบแย่แน่ะ!”ตอนนั้นเองที่อวี่เจ๋อเพิ่งได้เห็นตาโตๆ ของเธออย่างชัดเจนเป็นครั้งแรก สีขาวและสีดำตัดกันอย่างชัดเจน อัญมณีสีดำสนิทคู่นั่นเปล่งประกายระยิบระยับเขาวางเธอลงแล้วตำหนิเธอว่า “ถ้ายังไม่ได้ดูให้ดีก็ไม่ควรที่จะปีนขึ้นไปแบบนั้น”อวิ๋นตั่วนั่งลงยองๆ พลางลูบอกปลอบตัวเองไปมา “ไม่ต้องกลัวนะอวิ๋นตั่วไม่ต้องกลัว**!”**
