หลังจากที่สอนเสร็จแล้วอวี่เจ๋อก็กลับบ้าน ราวกับเป็นการข้ามผ่านจากโลกหนึ่งไปสู่อีกโลกหนึ่ง จากเขตคฤหาสน์ที่เงียบสงบ ไปยังถนนหนทางที่คึกคัก จากนั้นก็เข้าสู่เขตที่เต็มไปด้วยความวุ่นวายที่ตัวเองอยู่ พลอยทำให้เจ้าตัวเกิดรู้สึกน้อยเนื้อตํ่าใจขึ้นมาปัญญาชน หากยังอาลัยอาวรณ์ถึงความสุขสบาย ก็ไม่สมควรเป็นปัญญาชนอวี่เจ๋อยิ้มเจื่อนออกมา ก่อนหน้าเขาคงประเมินตัวเองสูงเกินไปจริง ๆระเบียงทางเดินแออัดมาก เพราะแต่ละบ้านมักจะเอาของจิปาถะมากองไว้บริเวณที่ปล่องบันได เพื่อให้ในบ้านมีพื้นที่ว่างเพิ่มขึ้น ราวกับทุกคนจะไม่ต้องเดินขึ้นบันไดอย่างไรอย่างนั้นอวี่เจ๋อผลักประตูเปิดเข้าไป แม่ของเขากำลังทำอาหารอยู่ในครัว
น้องสาวกำลังทำการบ้าน ส่วนพ่อก็กำลังซ่อมวอล์คแมน (เครื่องเล่นเพลงที่สามารถพกพาได้)“พี่กลับมาแล้ว” เด็กสาวเงยหน้าขึ้นมอง ใบหน้าเปื้อนยิ้มหวานราวกับดอกไม้บาน “บ้านตระกูลอวิ๋นเป็นยังไงบ้างคะ ใหญ่หรือเปล่า”“ใหญ่จนน่าตกใจเลยล่ะ” อวี่เจ๋อตอบตามความจริง“หนูก็ว่าอย่างนั้น อวิ๋นอี้ฟานเป็นคนมีชื่อเสียง ทั้งชื่อทั้งรูปก็มักปรากฏบนหน้าหนังสือพิมพ์อยู่บ่อยๆ”อวิ๋นอี้ฟาน สามคำนี้ เมื่อก่อนสำหรับครอบครัวของเขาแล้วเป็นเหมือนภาพมายา แต่ตอนนี้ในครอบครัวของพวกเขานั้นกลับมีสมาชิกหนึ่งคนที่ได้ก้าวเข้าสู่โลกแห่งภาพมายานั้นแล้ว อวี่ซีรู้สึกตื่นเต้นมากจริงๆ“แล้วอวิ๋นอี้ฟานเป็นยังไงบ้าง ดูดุมากเลยหรือเปล่าคะ”“พี่ยังไม่ได้เ
