งไปหนึ่งอึกคำนวณเงินเดือนของตัวเอง พยายามจะให้ใช้จ่ายได้จนครบเดือน การซื้อบ้านสักหลังนั้นกลายเป็นราวกับภาพความฝันที่ไม่มีวันเป็นจริงได้เลิกคิดๆ ยิ่งคิดก็ยิ่งหมดกำลังใจไปเปล่าๆ ว่าแล้วก็ดื่มเหล้าลงไปอีกหนึ่งอึก เพื่อปลอบใจตัวเอง“หนูรู้จักนะเขตนั้นนะ เขตนั้นพัฒนาโดยตระกูลอวิ๋น” อวี่ซีพูดต่อบทสนทนาฟางผิงเหมือนจะเพิ่งนึกขึ้นได้ว่าลูกชายของตนไปสอนพิเศษให้เจ้าหญิงจากตระกูลอวิ๋น “ลูกๆ ของอวิ๋นอี้ฟานเป็นยังไงบ้าง”อวี่เจ๋อไม่ได้ตอบอะไรอวี่ซีจึงพูดขึ้น “ลูกสาวของพวกเขาอายุยังน้อย ตอนนี้เธอสอบได้แค่ 27คะแนน แบบนี้อนาคตจะยังได้ดีอีกเหรอคะ หนูว่าก็คงไม่ต่างจากพี่ชายของเธอที่ยัดเงินเลื่อนชั้นเอานั่นแหละ อนาคตก็คงไปเรียนต่อต่างประเทศไปงั้นๆอวิ๋นเฉียวเองก็มีแพลนไปต่างประเทศแล้วนี่ใช่ไหมคะ”อวี่ซีมองพี่ชาย อวี่เจ๋อรู้สึกไม่ค่อยพอใจที่คนเป็นน้องตัดสินนักเรียนของเขาแบบนี้ “พี่ไม่รู้”ที่จริงแล้วเขานั้นรู้ดี อวิ๋นเฉียวเคยบอกเขาหมดแล้วว่า อย่างมากที่สุดก็ม. 5 เจ้าตัวก็จะถูกส่งไปยังโรงเรียนที่พ่อกับแม่ติดต่อไว้ในต่างประเทศเมื่ออวี่ซีเห็นสีหน้าของพี่ชายดูแปลกไป เธอก็ได้แต่กลืนนํ้าลายเหนียวๆลงคอ ไม่พูดอะไรต่ออีก“ผมจะไปอ่านหนังสือนะครับ” อวี่เจ๋อลุกขึ้นยืน อารมณ์ของเขาไม่ค่อยดีนักเขาเดินเข้ามาในห้องนอนคับแคบของตัวเอง บนโต๊ะมีหนังสือกองสูงราวภูเขา คนอื่นๆ บอกว่าเขาเป็นพวกอัจฉริยะ ที่จริงพวกเขาไม่รู้ว่าคะแนนดี
