คนนี้มำแอบฟังเพรำะเรื่องนี้เหรอ “ก็คิดไว้ แต่ยังไม่แน่ใจ”ถึงแม้ว่ำจะวำงแผนไว้แล้ว แต่พ่อเจียวหย่วนก็ยังไม่ฟังธงว่ำจะซื้อแน่ เผื่อไม่ได้ซื้อขึ้นมำจริงๆ เด็กทั้งสองจะได้ไม่ผิดหวังเจียวหย่วนกับเสี่ยวโย่วจื่อยังเด็กอยู่ พอได้ยินพ่อพูดแบบนั้นก็ไม่ได้คิดอะไรมำก ขอแค่ได้รู้ว่ำมีควำมคิดนี้ก็ดีใจแล้ว จึงกลับไปนั่งกินขนมไหว้พระจันทร์ที่โซฟำพลำงดูโทรทัศน์ต่อ“กินเสร็จก็เตรียมไปอำบน ้ำนอนนะ อย่ำดูจนดึกล่ะ” พ่อเจียวหย่วนพูดกับเด็กทั้งสอง เขำเอำมือไปจิ้มหน้ำผำกของเจิ้งทั่นสองทีตอนที่เดินผ่ำน “นำยก็เหมือนกัน รีบนอน แล้วก็ ช่วงนี้ออกก ำลังกำยเยอะๆหน่อย บวมเป็นห่วงยำงแล้วเนี่ย”เจิ้งทั่นเชิ่ดใบหูขึ้นแล้วเดินไปส่องกระจกในห้องเสี่ยวโย่วจื่อ ก็…ไม่ได้อ้วนขึ้นเท่ำไรนะเขำลองคิดทบทวนถึงกำรใช้ชีวิตช่วงนี้ ดูเหมือนนอกจำกจะไปส่งเสี่ยวโย่วจื่อที่โรงเรียนแล้ว ก็มีกินข้ำว นอน ดูนักศึกษำฝึก ส่วนเรื่องอำหำรก็กินพร้อมสมำชิกครอบครัวเจียววันละสำมมื้อ ระหว่ำงวันก็ยังมีกินอย่ำงอื่นอีก ถึงแม้เขำจะเลือกกินอยู่บ้ำงแต่เมื่อเทียบกับแมวตัวอื่นแล้วเมนูที่เขำกินได้ก็เยอะกว่ำมำก บวกกับช่วงนี้ไม่ค่อยได้ขยับตัวเท่ำไร ไม่แปลกที่จะอ้วนขึ้นไม่ใช่อีกสักพักเขำจะอ้วนเหมือนเจ้ำอ้วนหรอกนะไม่ว่ำจะอ้วนขึ้นหรือไม่ วันต่อมำเจิ้งทั่นก็รื้อแผนวิ่งตอนเช้ำกลับขึ้นมำอีกครั้งคุณยำยไจ๋เต้นเสร็จก ำลังเดินกลับ ในมือถือพัดสีแดงโบกไปมำ พอเห็นเจิ้งทั่นก
