รีบโทรหำทันที ถ้ำเขำไม่อยู่ที่หอก็ให้ขอเบอร์โทรศัพท์ของเว่ยเหลิงไว้หรือไม่ก็เอำเบอร์ที่หอของเขำให้เว่ยเหลิงไป ถ้ำมีเวลำให้เว่ยเหลิงติดต่อเขำทีถึงแม้ว่ำสองสำมีภรรยำจะรู้สึกว่ำกำรไปขอเบอร์โทรศัพท์ของเว่ยเหลิงนั้นดูไม่ค่อยดีนัก แต่ในเมื่อลูกชำยเอ่ยปำกแล้ว ถ้ำที่หอไม่มีคนอยู่ก็คงต้องลองดู ดีที่ว่ำวันนี้พวกเจียวเวยไม่ได้ไปข้ำงนอก เพรำะเมื่อวำนเที่ยวกันจนเหนื่อย จึงอยู่พักผ่อนที่หอพอได้รับโทรศัพท์จำกที่ร้ำน เจียวเวยก็รีบคว้ำกระเป๋ำแล้ววิ่งออกไป เดิมทีเวลำนี้เขำก็เตรียมจะไปช่วยที่ร้ำนอยู่แล้ว เพียงแต่ว่ำถ้ำเว่ยเหลิงมำเขำก็จะพกเงินไปเยอะหน่อยกันไว้ก่อน เคยได้ยินคนบอกไว้ว่ำถ้ำจะขอให้ใครช่วยอะไรก็ต้องมีสินน ้ำใจ ถ้ำเว่ยเหลิงไม่ยอมช่วยก็ยังมีคนอื่นอีกจะว่ำไปแล้วเมื่อคืนเจียวเวยก็ยังกังวลเรื่องนี้ เขำยังคงไม่วำงใจแมวตัวนั้น แต่นึกไม่ถึงว่ำวันต่อมำมันก็พำเว่ยเหลิงมำจริงๆเหมือนที่ซูชู่พูดไว้จริงๆ ด้วย แมวตัวนี้ควำมสำมำรถสูงพอตัวเว่ยเหลิงที่นั่งอยู่ในร้ำนยังคงสงสัย พอเห็นพ่อแม่ของเจียวเวยก็รู้สึกเกรงใจ จึงรีบโบกมือ “ทั้งสองท่ำนไปท ำงำนเถอะครับไม่ต้องสนใจผม เวลำนี้เดี๋ยวนักเรียนก็จะเลิกแล้ว”เว่ยเหลิงไม่ได้ตัดสินใจจะกินข้ำวที่นี่ เขำจึงขอแค่น ้ำหนึ่งแก้วจำกพ่อเจียวเวย“ชำร์โคล นี่มันเรื่องอะไรกัน? เขำถึงได้วำนนำยไปพำฉันมำ” เว่ยเหลิงถำมแมวที่นั่งอยู่บนเก้ำอี้ข้ำงๆเจิ้งทั่นไม่สนใจ เพรำะเขำเองก็ไม่รู้
