แล้วจะให้ตอบยังไง?เจียวเวยรีบวิ่งมำ หอพักของเขำห่ำงจำกที่นี่พอสมควร รถเวียนในมหำวิทยำลัยต้องแวะจอดหลำยป้ำย อีกทั้งยังขับอ้อมอีกเขำจึงไม่นั่ง ดูท่ำซื้อจักรยำนสักคันก็คงดี จะได้ไปไหนมำไหนได้สะดวก อีกทั้งถ้ำที่ร้ำนมีบริกำรส่งอำหำรข้ำงนอกเขำจะได้ช่วยด้วยอีกแรงหลังจำกที่ดื่มน ้ำให้หำยเหนื่อยไปสองแก้วแล้ว เจียวเวยจึงเริ่มพูดกับเว่ยเหลิง “อำเว่ย ผมมีเรื่องอยำกจะรบกวนคุณอำหน่อยครับ”“ไม่ต้องมำ ‘อำ’ หรือ ‘คุณ’ หรอก ดูแก่ไปเยอะเลย” เว่ยเหลิงพูดพลำงหัวเรำะ จำกนั้นจึงลุกขึ้นเดินไปข้ำงนอก เขำรู้ว่ำเรื่องที่เจียวเวยจะพูดนั้นคุยข้ำงในไม่สะดวก จะให้พ่อแม่เขำรู้ไม่ได้หลังจำกที่เจียวเวยบอกพ่อกับแม่แล้วก็หยิบกระเป๋ำเดินไปข้ำงนอกกับเว่ยเหลิงเจิ้งทั่นเดินตำมไป เขำก็สงสัยว่ำมันเรื่องอะไรกันถึงได้จะให้เว่ยเหลิงช่วยหลังออกมำนอกร้ำนก็เดินไปไกลสักระยะหนึ่ง จำกนั้นเจียวเวยถึงค่อยเล่ำเรื่องที่ร้ำนออกมำ หวังว่ำเว่ยเหลิงจะช่วยให้ข้อมูลอะไรได้บ้ำง อย่ำงน้อยได้รู้ว่ำควรเอำของไปฝำกตัวกับใครก็ยังดีนับตั้งแต่ที่ร้ำนเกิดเรื่อง เจียวเวยก็ได้สอบถำมจำกเพื่อนๆบ้ำง อีกทั้งยังได้ไปถำมร้ำนอื่นแบบอ้อมๆ อีกด้วย ท ำให้ได้รู้เรื่องที่คนภำยนอกไม่รู้ขึ้นมำก บำงครั้งหลังจำกที่จ่ำยไปแล้วก็ใช่ว่ำเรื่องจะจบ เป็นไปได้ว่ำจะมีคนมำก่อกวนอีก ตอนนี้เขำอยำกจะถอยออกมำหนึ่งก้ำว ขอแค่พ่อแม่ของเขำได้ท ำร้ำนอย่ำงสงบๆเขำก็พอใจแล้ว ไม่อยำกจะวุ่นวำย
