เรื่องอื่น อีกอย่ำงพวกเขำก็เพิ่งมำอยู่ใหม่ เลยต้องท ำตัวดีๆ ไว้เจิ้งทั่นยืนฟังอยู่ข้ำงๆ ที่แท้ก็เรื่องนี้ แต่มันก็จริงอยู่ ร้ำนเล็กๆ นั้นอยู่ยำก โดยเฉพำะร้ำนที่เป็นของคนต่ำงถิ่นที่ไม่ค่อยรู้เรื่องรำวแถวนี้เท่ำไหร่“เรื่องก็เป็นแบบนี้แหละครับ ผมเลยอยำกถำมว่ำพอจะแนะน ำเส้นทำงไหนให้ได้บ้ำงหรือเปล่ำครับ” เจียวเวยรู้สึกกังวลเล็กน้อย หลังจำกที่มองตำของเว่ยเหลิงแล้วเขำก็ก้มหน้ำ มือข้ำงที่ไม่ได้ถือกระเป๋ำสอดเข้ำไปในกำงเกง ในมือมีเหงื่อออกชื้นเต็มไปหมดครั้งนี้เว่ยเหลิงไม่ได้สนใจเรื่องค ำเรียกที่เจียวเวยใช้เรียกตัวเขำ เขำส่ำยหน้ำพลำงพูดขึ้นว่ำ “ฉันก็ไม่ใช่คนที่นี่เหมือนกัน ไม่รู้เรื่องแถวๆ นี้ด้วย แต่……”พอได้ยินค ำพูดช่วงแรกของเว่ยเหลิง เจียวเวยก็รู้สึกท้อใจแต่ค ำพูดในตอนท้ำยก็ท ำให้เขำมีควำมหวัง“แต่จะให้แก้ปัญหำนี้มันก็ได้อยู่นะ แต่มันก็ต้องใช้คนหน่อย เอำเป็นว่ำนำยไม่ต้องกังวลละกัน เดือนหน้ำคนพวกนั้นไม่น่ำจะมำแล้วล่ะ ถ้ำพวกนั้นมำอีกก็โทรหำฉันได้เลย”เว่ยเหลิงให้เบอร์โทรศัพท์ของตัวเองกับเจียวเวย เจียวเวยจึงรีบเอำกระดำษกับปำกกำออกมำจดเจิ้งทั่นคิดในใจ เว่ยเหลิงคงไปหำพวกเหอเถำหรือไม่ก็เย่ฮ่ำวแน่ คนหนึ่งด้ำนขำว อีกคนด้ำนมืด แต่ไม่ว่ำจะเลือกใครก็คงจัดกำรได้ทั้งนั้นเว่ยเหลิงค่อนข้ำงประทับใจในตัวเจียวเวย นับตั้งแต่ที่ได้เจอกันหลำยครั้งก็เห็นเด็กคนนี้เอำกำรเอำงำน มีควำมทะเยอทะยำนแต่ใช่ว่ำจะเป็นเรื่องไ
