ม่ดี ให้จิตใจดีเป็นพอ“แล้วก็ อำเว่ย……” เจียวเวยไม่รู้ว่ำจะอธิบำยอย่ำงไร เขำนึกไม่ถึงว่ำเว่ยเหลิงจะท ำท่ำปฏิเสธ “ขอบคุณมำกครับ ไว้ผมขอเลี้ยงข้ำวตอบแทนนะครับ”เว่ยเหลิงได้ยินค ำพูดนั้นก็เข้ำใจได้ว่ำเจียวเวยหมำยถึงอะไร“พวกเรำไม่ต้องพูดเรื่องให้ของตอบแทนอะไรกันหรอก งั้นเอำแบบนี้ไหม ไว้ถึงตอนนั้นฉันไปขอกินข้ำวฟรีที่ร้ำนแล้วกัน”“ได้แน่นอนครับ! ไปได้ทุกเวลำเลย!” เจียวเวยรู้สึกดีใจมำกที่สำมำรถแก้ไขปัญหำเรื่องที่ร้ำนได้“จริงสิ วันนี้นำยไม่มีเรื่องอะไรต้องท ำใช่ไหม?” เว่ยเหลิงถำม“ไม่ ไม่มีครับ!” เจียวเวยรีบตอบ ถึงแม้ว่ำเขำเตรียมตัวจะไปช่วยที่ร้ำน แต่ก็กลัวเว่ยเหลิงจะมีเรื่องอะไรให้ช่วยเกี่ยวกับที่ร้ำน“งั้นก็ไปด้วยกันสิ วันนี้ฉันจะพำไปเที่ยว เด็กวัยรุ่นน่ะนะจะเอำแต่เก็บตัวอยู่แต่ในโรงเรียนท ำไมกัน” เว่ยเหลิงพูดพลำงเดินไปยังจุดที่เขำจอดรถไว้หลังจำกที่เจียวเวยเดินกลับไปบอกพ่อแม่แล้วก็ไปขึ้นรถเว่ยเหลิง“นำยมำนั่งข้ำงคนขับนี่” เว่ยเหลิงพูดกับเจียวเวย “ที่นั่งด้ำนหลังของเจ้ำชำร์โคล เวลำมันเบื่อๆ มันจะชอบกลิ้งไปกลิ้งมำน่ะ นำยนั่งตรงนั้นเดี๋ยวจะถูกรังเกียจเอำได้ อย่ำไปยุ่งกับเขตของมัน”เจียวเวย “….” คนสู้แมวไม่ได้สินะ“ชำร์โคล วันนี้ฮ่ำวจื่อจะพำท่ำนเซอร์ไปด้วยนะ” เว่ยเหลิงพูดขณะขับรถแมวยักษ์นั่นน่ะเหรอ? เจิ้งทั่นคิดทบทวน จะว่ำไปเขำก็ไม่ได้เจอมันมำสักระยะแล้ว ได้ยินว่ำหลังจำกที่ไปอยู่กับเย่ฮ่ำวชีวิตมันก็
