ยเหลิงถำมพอพูดถึงเรื่องนี้เย่ฮ่ำวก็ขมวดคิ้ว “ติดต่อใครไม่ได้เลย เลขำเขำเอำแต่บอกว่ำยุ่งอยู่ ต้องนัดล่วงหน้ำ แต่คนที่นัดนั้นก็เยอะมำกถูกจัดคิวไปที่อีกสิบวันให้หลังนู่น”“คุณชำยฟำงก็แบบนี้ นักธุรกิจใหญ่ งำนยุ่งเป็นเรื่องธรรมดำ ไม่ใช่แค่แกที่ต้องเจอแบบนี้คนเดียวหรอก” เว่ยเหลิงหยิบเหล้ำขำวไปชนกับเย่ฮ่ำวแล้วดื่มเย่ฮ่ำวมองแมวด ำที่นั่งกินถั่วอยู่ข้ำงๆ “ใช่น่ะสิ ตอนที่คุณชำยฟำงงำนยุ่งยังมีเวลำเอำคอนโดแมวไปส่งด้วยนะ”พรวด!เว่ยเหลิงพ่นเหล้ำออกมำ“อะไรนะ? คุณชำยฟำงไปส่งของแบบนั้นด้วยเหรอ? ไปส่งเองด้วย?”“เออสิ” เรื่องนี้เย่ฮ่ำวไปสืบมำด้วยควำมยำกล ำบำกเจียวเวยที่นั่งอยู่ริมๆ ก้มหน้ำ ในใจรู้สึกตื่นเต้นขึ้นมำทันทีคงไม่ใช่แบบที่เขำคิดนะ“สมกับเป็นผู้ที่ร่วมทุกข์กันมำ! ฮ่ำวจื่อ แกกอดขำแมวตัวนี้ไว้ดีๆ เลยนะ” เว่ยเหลิงพูดพลำงหัวเรำะ เขำได้เน้นค ำว่ำ ‘ผู้ที่ร่วมทุกข์’ เป็นพิเศษเจิ้งทั่นเชิ่ดใบหูขึ้นแสร้งท ำเป็นไม่เข้ำใจ เขำไม่ได้อยำกนึกถึงช่วงเวลำนั้นเท่ำไรถึงแม้ค ำพูดนี้ของเว่ยเหลิงจะเหมือนเป็นกำรล้อเล่น แต่ก็มีเหตุผล เย่ฮ่ำวเองก็วำงแผนไว้ว่ำ พอถึงเวลำที่ได้เจอคุณชำยฟำงเมื่อไหร่ เขำจะพูดถึงเรื่องแมวก่อนเรื่องโปรเจกต์คนที่ท ำธุรกิจคงไม่ตัดสินใจเพรำะคนๆ เดียวหรือแมวตัวเดียวแน่ แต่อย่ำงน้อยก็เหมือนได้สร้ำงควำมสนิท ไม่ใช่ท ำตัวไม่รู้แม้แต่งำนอดิเรกแล้วอยำกจะเข้ำหำไปท ำธุรกิจด้วย
