ือซุปเปอร์แมวก็ยังคงเป็นแมวอยู่วันยังค ่ำ นิสัยแมวนั้นมีควำมยโสอยู่ในตัวเมื่อก่อนตอนที่มันยังเป็นแมวเร่ร่อนขนยังไม่เรียบขนำดนี้ ตอนนี้ไม่เพียงแต่ขนจะเรียบเป็นเงำแล้ว มันยังดูอ้วนขึ้นอีกด้วย สภำพจิตใจก็ดูโอเคขึ้นไม่น้อย มีควำมน่ำเกรงขำม ตอนที่เดินเข้ำมำนั้นหำงของมันสะบัดอย่ำงกับธง ขำดแค่ค ำว่ำ ‘รูปหล่อพ่อรวย’ ห้อยไว้บนหัวแค่นั้นท่ำนเซอร์ดูสงบเสงี่ยมขณะที่เดินตำมเย่ฮ่ำว พอเข้ำมำแล้วก็นั่งข้ำงๆ ไม่ได้เดินไปทั่ว ไม่เหมือนเจิ้งทั่นที่หมอบอยู่บนโซฟำสักพักก็กระโดดไปบนโต๊ะกินนู่นกินนี่ จำกนั้นก็ไปเข้ำห้องน ้ำท ำตัวอยู่ไม่สุขแต่เจียวเวยเพิ่งเคยเห็นท่ำนเซอร์เป็นครั้งแรก และนี่ก็เป็นครั้งแรกที่เขำเห็นแมวตัวใหญ่ขนำดนี้เช่นกัน เมื่อกี้ยังนึกว่ำเป็นหมำ แต่พอดูดีๆ โอโห้! นี่มันแมวยักษ์!“นี่เป็นลูกของคนสนิทของบ้ำนชำร์โคล ก ำลังเรียนอยู่ที่มหำวิทยำลัยฉู่หัว” เว่ยเหลิงพูดแนะน ำเจียวเวยให้เย่ฮ่ำวฟังเจียวเวยไปสะดุดอยู่ค ำพูดหนึ่ง ตอนที่เว่ยเหลิงแนะน ำเขำนั้นพูดว่ำ ‘บ้ำนชำร์โคล ’ไม่ใช่‘ ครอบครัวรองศำสตรำจำรย์เจียว’ค ำพูดนี้น่ำคิดเย่ฮ่ำวตอบแค่ ‘อ้อ’ ออกมำ แล้วก็ไม่ได้ถำมอะไรอีกจำกนั้นก็เริ่มคุยกับเว่ยเหลิง อย่ำงไรเสียก็ไม่มีอะไรเป็นควำมลับไม่ต้องกลัวว่ำเจียวเวยจะรู้ อีกอย่ำงในเมื่อเป็นคนสนิทของบ้ำนเจ้ำด ำ เว่ยเหลิงก็เป็นคนพำมำ ไม่มีอะไรที่ต้องระแวง“จริงสิ โปรเจกต์ก่อสร้ำงที่แกไปร่วมมือเป็นยังไงบ้ำง?”เว่
