กลัวตำยอยู่เสมอ……เมื่อถึงเวลำสำมทุ่มครึ่ง กำรฝึกของวันก็สิ้นสุดลง เจียวเวยไม่ได้ตำมรูมเมทกลับห้องทันที แต่เดินออกไปนอกมหำวิทยำลัยตอนเย็นของทุกวันเขำจะต้องแวะไปดูที่ร้ำนเพื่อช่วยเก็บของแล้วรอจนปิดร้ำน หลังจำกนั้นค่อยกลับหอพัก ตอนกลับก็ยังไม่ลืมจะเอำมื้อดึกกลับไปฝำกคนที่หอด้วยวันนี้ขณะที่เจียวเวยเดินมำใกล้จะถึงร้ำน ถึงจะค่อนข้ำงห่ำงไปหน่อยแต่ก็มองเห็นคนกลุ่มหนึ่งนั่งอยู่ปกติเวลำนี้ไม่ค่อยมีคนแล้ว แต่วันนี้มันเรื่องอะไรกัน?เมื่อเจียวเวยสำวเท้ำไวขึ้นจนเดินไปถึงร้ำน คนที่อยู่ข้ำงในก็เดินออกไปแล้วหนึ่งในคนกลุ่มนั้นคำบบุหรี่อยู่ ย้อมผมสีทอง ท่ำทำงดูเหมือนนักเลงเจียวเวยรู้สึกใจหำย เขำไม่สนใจคนกลุ่มนั้นอีกต่อไป รีบสำวเท้ำเดินเข้ำไปในร้ำน พอเห็นว่ำพ่อแม่ไม่เป็นอะไรก็โล่งใจ“เกิดอะไรขึ้นครับ?” เจียวเวยถำม “คนพวกนั้นมำหำเรื่องเหรอ?”เขำเคยได้ยินมำว่ำเจ้ำของร้ำนบำงร้ำน พอเห็นร้ำนอื่นกิจกำรดีก็จ้ำงคนมำหำเรื่อง ดังนั้นเขำจึงรู้สึกเป็นกังวล“ไม่มีอะไร ไม่ต้องเป็นห่วงหรอก” พ่อเจียวเวยสะบัดมือไม่ว่ำเจียวเวยจะถำมอย่ำงไร พ่อกับแม่ก็ไม่ยอมบอก วันต่อมำเขำจึงไปถำมลูกจ้ำงที่มำจำกบ้ำนเดียวกันถึงได้รู้เรื่องทั้งหมดเมื่อวำนตอนพลบค ่ำช่วงที่ลูกค้ำซำแล้วก็มีกลุ่มคนที่ดูเหมือนนักเลงเข้ำมำ บอกว่ำต้องกำรให้พวกเขำจ่ำ ‘ค่ำรักษำควำมสะอำด’แต่ครอบครัวเจียวเวยได้จ่ำยไปแล้ว ใบเสร็จก็ยังอยู่ เห็นได้ชัดว่ำ ‘ค่ำรักษำควำมสะอำด
