บอี้ซินรู้จักเจียวเวย บำงครั้งเลยเวลำกินข้ำวแล้ว หำกออกมำข้ำงนอกก็จะมำเป็นลูกค้ำร้ำนนี้“ไม่เป็นไร ข้ำงในคนเยอะ ออกมำข้ำงนอกดีกว่ำ พี่ก็นึกไม่ถึงว่ำจะมำได้ยินเรื่องเมื่อกี้ ถ้ำเถ้ำแก่ร้ำนนั้นไม่บอก พี่ก็ไม่รู้นะว่ำมีเรื่องแบบนี้จริงๆ เมื่อก่อนมีเพื่อนเปิดร้ำนขำยของแบกะดินก็ไม่เคยเห็นพวกนั้นพูดถึง ไม่รู้ว่ำไม่โดนหรือว่ำไม่ยอมเล่ำกันแน่”ซูชู่ตักข้ำวกินพลำงพูดงึมง ำออกมำ “แต่พี่ว่ำพวกแก๊งค์ที่เขำกิจกำรไปได้ดีคงไม่มำหำเงินแบบนี้หรอก คนพวกนั้นคงเป็นพวกนักเลงกระจอก ไม่ต้องไปไว้หน้ำมัน ถึงเวลำถ้ำจะยกพวกตีล่ะก็เรียกพี่ด้วยนะ”รูปร่ำงที่ใหญ่ของซูชู่ใช้ข่มขู่ได้ดี แต่เจียวเวยก็ไม่คิดจะใช้วิธีนั้นมำตอบโต้ เพรำะพ่อแม่เขำก็อยู่ อีกทั้งยังอำยุมำกแล้วด้วยเขำไม่อยำกให้พวกท่ำนเกิดอะไรขึ้น ต่อให้ฝ่ำยเขำชนะก็เถอะก็ไม่มีอะไรมำรับประกัน“แล้วรุ่นพี่พอจะรู้จัก…คนที่เกี่ยวข้องด้ำนนี้ไหมครับ?”เจียวเวยไม่รู้ว่ำจะอธิบำยอย่ำงไรซูชู่เข้ำใจว่ำรุ่นน้องคนนี้หมำยถึงอะไร แต่เขำเพิ่งมำอยู่ที่นี่ได้ไม่นำน เวลำส่วนใหญ่ก็อยู่แต่ในห้องทดลอง หอพัก โรงอำหำร สำมสถำนที่นี้แค่นั้น แถมนี่ยังเป็นครั้งแรกที่ได้ยินเรื่องแบบนี้อีกต่ำงหำก“พี่รู้จักแต่เถ้ำแก่พี่” ซูชู่พูดออกมำอย่ำงจนปัญญำเจียวเวยส่ำยหน้ำ “อย่ำไปล ำบำกอำหมิงเซิงเลยครับ เขำช่วยบ้ำนผมเยอะแล้ว อีกทั้งเขำยังมีลูกอีกสองคนด้วย”“อืม…” ซูชู่เช็ดปำก จำกนั้นดวงตำเขำก็เป็นประกำย
