คนในเขตที่พักที่มีสถำนะค่อนข้ำงพิเศษได้ออกหน้ำจนท ำให้เด็กๆ ได้เรียนอยู่ห้องเดียวกัน เพรำะกลัวว่ำจะมีคนมำรังแก เด็กๆ ที่อยู่ชั้นมัธยมยังไม่สนิทกันดี อำจเกิดเรื่องผิดใจกันได้ง่ำย ไม่มีใครรู้ว่ำจะเกิดเรื่องทะเลำะกันหรือเปล่ำ ดังนั้นรวมๆ กลุ่มกันไว้ก่อนเป็นดีที่สุด อีกทั้งหำกมีเรื่องอะไรบรรดำผู้ปกครองก็จะได้รู้ไวขึ้น เวลำขี่รถกลับบ้ำนเด็กๆ จะได้มีเพื่อนขี่ไปด้วยกันด้วยเหตุนี้ท ำให้พวกเจียวหย่วนดีใจกันเป็นอย่ำงมำก ช่วงกลำงวันพวกเขำอยู่กินข้ำวกันที่โรงเรียน ช่วงเปิดเทอมแม่เจียวหย่วนค่อนข้ำงยุ่ง ตอนนี้ยังต้องดูแลเจียวหย่วนไปด้วย พอถึงกลำงวันไม่ได้กลับบ้ำน แม่เจียวหย่วนจึงพำเด็กๆ ไปกินข้ำวที่โรงอำหำรส ำหรับบุคลำกรของโรงเรียน ซึ่งดีกว่ำโรงอำหำรของเด็กนักเรียนนิดหน่อยส่วนเสี่ยวโย่วจื่อที่เรียนข้ำมชั้น ท ำให้ตอนนี้ได้ไปอยู่ป.สี่ มีเพื่อนที่รู้จักกันอยู่แล้วในห้อง คือเยี่ยลี่ซำกับเซี่ยซินที่พักอยู่ในที่พักบุคลำกรฝั่งตะวันตก คนหนึ่งเป็นรองหัวหน้ำห้อง อีกคนเป็นคณะกรรมกำรนักเรียน ถือว่ำเป็นคนที่ค่อนข้ำงมีอิทธิพลภำยในห้อง เด็กทั้งสองคุ้นเคยกับเสี่ยงโย่วจื่อดี ดังนั้นพ่อเจียวหย่วนจึงไม่กลัวว่ำเสี่ยวโย่วจื่อจะถูกรังแกเพรำะอำยุน้อยสุดเมื่อถึงช่วงพักเที่ยงเสียงเพลงเลิกเรียนของโรงเรียนประถมก็ดังขึ้นเจียวเวยยืนอยู่ตรงปำกประตูโรงเรียนมองเด็กๆ ที่พำกันวิ่งออกมำ แล้วก็เจอเสี่ยวโย่วจื่อปะปนอยู่ในนั้นทุกวัน
