เมื่อเจิ้งทั่นลงมำจำกต้นไม้ก็เห็นเจียวเวยมองมำที่ตัวเองด้วยสำยตำแปลกๆ คงสงสัยว่ำท ำไมเขำถึงได้อยู่ๆ ก็ปีนขึ้นไปดูห้องพักคนอื่นแน่ๆเจิ้งทั่นสะบัดหำง ไม่สนใจว่ำเจียวเวยจะคิดอย่ำงไรหลังจำกที่เหล่มองแวบหนึ่งเขำก็หมอบลงแล้วหำวออกมำหำกเดินต่อไปข้ำงหน้ำก็ไม่มีที่ร่มๆ แล้ว หอพักนักศึกษำส่วนใหญ่ถูกสร้ำงขึ้นทีหลัง พื้นที่สีเขียวที่อยู่รอบๆ สู้บริเวณเขตหอพักเก่ำไม่ได้ ต้นไม้ก็มีแต่ต้นที่ไม่ใหญ่มำก ต้นอู๋ถงก็ยังโตได้ไม่สูงเท่ำไร ต่อให้สูงแล้วก็ยังใบไม่เยอะ บังแดดได้แค่นิดหน่อยอีกทั้งพ่อเจียวหย่วนแค่ให้เขำมำน ำทำง ส่วนจะไปที่ไหนนั้นคนที่เลือกก็คือเจียวเวย แต่เดินมำตั้งนำนแล้วไอ้เด็กนี่ก็ยังไม่ยอมบอกว่ำจะไปไหน เขำจึงตำมใจตัวเอง ด้วยกำรหมอบลงพักผ่อนเจียวเวยพอเห็นแมวไม่เดินไปไหนแล้วก็เอำมือเช็ดเหงื่อที่หน้ำผำก พักสักหน่อยก็ไม่เป็นไรใต้หอพักที่อยู่ตรงหน้ำมีมินิมำร์ทขนำดเล็กอยู่ใต้หอ เดินมำตั้งนำน เริ่มรู้สึกกระหำยน ้ำ เจียวเวยจึงพับแผนที่มหำวิทยำลัยในมือลง แล้วเดินไปที่มินิมำร์ท แต่พอเดินไปได้สองก้ำวก็หยุดหันกลับมำมอง เขำก ำลังลังเลว่ำควรจะพูดอะไรกับแมวสักหน่อยไหมประมำณว่ำอย่ำวิ่งไปไหน แต่ยังไม่ทันที่เขำจะได้อ้ำปำกแมวตัวนั้นก็วิ่งไปทำงมินิมำร์ทแล้วเจิ้งทั่นพอเห็นเจียวเวยเดินไปทำงนั้นก็รู้แล้วว่ำจะท ำอะไรจึงรีบพุ่งไปทำงนั้นด้วย เขำเองก็รู้สึกหิวน ้ำ อีกอย่ำงให้เขำมำน ำทำงก็ควรจะมีอะไรตอบแทนหน่อย จริ
