เมื่อถึงปลำยเดือนสิงหำคมต้นเดือนกันยำยนบรรยำกำศภำยในมหำวิทยำลัยก็ครึกครื้นขึ้นมำก มีบรรดำผู้ปกครองมำส่งนักศึกษำใหม่เข้ำสู่รั้วมหำวิทยำลัยกันอย่ำงมำกมำย ต่ำงก็หยิบเอำกล้องมำถ่ำยรูปกับจุดที่เป็นเหมือนสัญลักษณ์ของมหำวิทยำลัยเพื่อเป็นที่ระลึกขณะที่เจิ้งทั่นออกไปเดินเล่นก็ได้เห็นเหล่ำผู้ปกครองที่ก่อนหน้ำนี้ใบหน้ำยิ้มแย้มตอนส่งบุตรหลำนเข้ำหอพัก แต่พอเตรียมจะกลับ เดินออกไปได้ไม่เท่ำไรก็เริ่มร้องไห้ คุณป้ำบำงคนร้องไห้เสียจนเครื่องส ำอำงหลุดออกพ่อเจียวหย่วนบอกว่ำหลำยครอบครัวไม่ได้มำส่งลูกก็เพรำะว่ำกลัวจะท ำใจไม่ได้ แต่ถึงแม้จะไม่ได้มำ พอส่งลูกขึ้นรถไฟไปได้ไม่เท่ำไรก็ยืนร้องไห้อยู่ที่สถำนีรถไฟกันอยู่นำนเจิ้งทั่นไม่ค่อยเข้ำใจอำรมณ์นี้ เพรำะเขำไม่เคยมีประสบกำรณ์เมื่อก่อนตอนเรียนมหำวิทยำลัยเขำก็ไปเรียนพร้อมเพื่อนๆที่สนิทกัน ที่พักอยู่ไม่ไกลจำกมหำวิทยำลัย และด้วยควำมที่พ่อแม่ของเขำมีควำมสัมพันธ์กันไม่ดีเท่ำไร ท ำให้เขำไม่เคยได้รับรู้ถึงอำรมณ์นั้น อีกทั้งเขำก็ยังไม่เคยเป็นพ่อคน เลยไม่เข้ำใจอำรมณ์ที่ต้องส่งลูกไปเรียนไกลๆมันดูเป็นควำมรู้สึกที่แปลกๆทำงด้ำนครอบครัวเจียว เจียวหย่วนถูกแม่พำไปส่งที่โรงเรียนมัธยมต้นพร้อมๆ กับผู้ปกครองท่ำนอื่นในเขตที่พักเดียวกัน พวกเขำไม่ต้องไปเบียดเสียดกับเพื่อนคนอื่นที่ต้องแย่งกันหำรำยชื่อว่ำตัวเองอยู่ห้องไหน เพรำะรู้ว่ำอยู่ห้องไหน ครูประจ ำชั้นคือใครนำนแล้วผู้ปกครองบำง
