หลำยวันต่อมำพ่อเจียวหย่วนวุ่นอยู่กับกำรไปสืบเรื่องร้ำนและกำรท ำธุรกิจ ปกติไม่ค่อยได้สนใจเรื่องนี้เท่ำไร เวลำนี้จึงต้องสอบถำมจำกหลำยๆ คนพ่อเจียวเวยกับพ่อเจียวหย่วนมีควำมสัมพันธ์ที่ดีกันตั้งแต่เด็กๆ อีกทั้งผู้สูงวัยของสองครอบครัวก็ยังอำศัยอยู่ด้วยกันอีก ยำมปกติจึงได้พึ่งพำอำศัยซึ่งกันและกัน ค่อนข้ำงผูกพัน ไม่อย่ำงนั้นปู่ของเจียวหย่วนคงไม่โทรหำลูกชำยให้ช่วยเป็นธุระให้อันที่จริงนอกจำกนี้แล้วพ่อเจียวหย่วนยังได้ค ำนึงถึงอีกเรื่องหนึ่งด้วย ปีหน้ำเขำจะต้องไปต่ำงประเทศแล้ว ถ้ำมีครอบครัวเจียวเวยอยู่ที่นี่ก็จะได้มีคนช่วยดูแลครอบครัวตัวเองด้วยก่อนเขำจะไปต่ำงประเทศเจียวหย่วนก็เพิ่งจะขึ้นมอต้นภรรยำของเขำเองก็สอนอยู่ที่นั่น ถึงจำกมหำวิทยำลัยฉู่หัวไปโรงเรียนนั้นจะไม่ไกล แต่ตอนนี้ถนนทุกหนแห่งล้วนก ำลังซ่อมแซม เขำไม่อยำกให้สองแม่ลูกขี่รถไปๆ มำๆ ตอนเที่ยงก็อยำกให้กินข้ำวที่โรงเรียน แล้วตอนบ่ำยค่อยกลับบ้ำนกินอำหำรเย็นพร้อมกัน อย่ำงไรเสียโรงเรียนแห่งนั้นก็ไม่ได้เคร่งครัดว่ำเด็กม.หนึ่งม.สองจะต้องอยู่โรงเรียนเพื่อทบทวนบทเรียนในตอนเย็นต่อ บรรดำผู้ปกครองคนอื่นๆ ในเขตที่พักต่ำงก็เห็นเป็นเสียงเดียวกันว่ำให้รีบกลับบ้ำนดีกว่ำส่วนทำงด้ำนนี้พ่อเจียวหย่วนกับเสี่ยวโย่วจื่อตอนเที่ยงสำมำรถกินข้ำวที่โรงอำหำรได้ อย่ำงไรเสียนี่ก็ไม่ใช่ครั้งแรกที่กินที่นั่น อีกทั้งที่ห้องท ำงำนของพ่อเจียวหย่วนยังมีเตียงพับ เด็กน้อยสำมำร
