ว่ยเหลิงไม่รู้รำยละเอียดมำกนัก เพรำะตอนนั้นเขำอยู่ที่บริษัท เขำรู้แค่ว่ำแมวตัวนั้นรบชนะภำยในเวลำไม่ถึงหนึ่งนำทีด้วยซ ้ำลุงเจ็ดยิ้มไม่หุบเลยทีเดียว นกแก้วสีเทำสองตัวที่เขำเลี้ยงไว้ก็ไม่มีอำกำรถอนขนตัวเองอีกต่อไป หลังจำกที่อยู่กับท่ำนเซอร์ไปสักระยะพวกมันก็เข้ำกันได้ดี บำงครั้งลุงเจ็ดปล่อยนกแก้วให้ออกมำบินเล่นก็ไม่เป็นอะไร ขนำดไปกระโดดเล่นอยู่ข้ำงๆ ท่ำนเซอร์ก็ยังไม่กัด ปล่อยให้พวกมันเล่นอยู่รอบๆลุงเจ็ดได้โทรศัพท์ไปหำเย่ฮ่ำวแล้วบอกว่ำ “แมวตัวนี้ดีต้องเลี้ยงไว้!”เย่ฮ่ำวจนปัญญำรอบๆ ตัวเขำมีแต่ ‘นำยท่ำน’ ทั้งนั้นไม่ต้องรอให้เย่ฮ่ำวจัดกำร ลุงเจ็ดก็ได้ไปท ำ ‘ใบรับรอง’ ให้เรียบร้อยแล้ว หำกมีคนถำมก็สำมำรถเอำใบรับรองนี้ออกมำแสดงว่ำนี่เป็น ‘ซุปเปอร์แมว’ จำกต่ำงประเทศ แม้แต่ข้อมูลวันเดือนปีเกิดก็ยังมีเขียนไว้อย่ำงชัดเจนไม่ว่ำอย่ำงไรตอนนี้แมวตัวนั้นก็ได้มีที่พักอำศัยเป็นหลักแหล่งแล้ว อีกทั้งยังเป็นบ้ำนที่มีบำรมีอีกด้วย มันสำมำรถใช้ชีวิตได้อย่ำงสุขสบำย ไม่ต้องคอยหลบหน้ำผู้คน ไม่ต้องกลัวว่ำจะถูกจับ อำจเป็นเพรำะมันได้ช่วยเย่ฮ่ำวไว้หรือบำงทีมันอำจจะวำงแผนไว้ตั้งแต่แรกแล้วก็เป็นได้หลี่หยวนป้ำหลังจำกที่ใช้ชีวิตเร่ร่อนไปได้ระยะหนึ่งก็สำมำรถหำบ้ำนให้ตัวเองได้ ซึ่งก็เป็นเพรำะควำมฉลำดของมันหำกมีเวลำลูกชำยของเย่ฮ่ำวยังได้พำแมวตัวนั้นไปเยี่ยมเมียของมันด้วย ไม่ต้องหลบๆ ซ่อนๆ อีกต่อไปก่อนไปหอกลำงคืนเจิ้งทั่นได
