ียวหย่วนหยิบเสื้อคลุมตัวบำงไปห่มให้เด็กทั้งสองแล้วมองเจิ้งทั่นที่ก ำลังนอนอยู่บนเบำะ “ยังไงฉันก็รู้สึกว่ำชำร์โคลของบ้ำนเรำดีที่สุด คุณดูหมำของหร่วนอิงสิ เกเรจะตำย”พ่อเจียวหย่วนหัวเรำะ “ชำร์โคลเป็นแมวน ำโชค”“แมวน ำโชคมีสีด ำด้วยเหรอ?”“…ใครเป็นคนก ำหนดว่ำแมวน ำโชคเป็นแมวด ำไม่ได้?”เมื่อกลับถึงบ้ำน ยังไม่ทันจะได้หยิบกุญแจมำไขประตู เสียงโทรศัพท์ในห้องนอนก็ดังขึ้นพ่อเจียวหย่วนรีบเข้ำไปรับโทรศัพท์“ฮัลโหล…พ่อเหรอครับ? ท ำไมโทรมำตอนนี้ล่ะครับ…เปล่ำนะครับ ไม่ได้ใช้ไม่ได้แล้วก็ไม่ได้ปิดเครื่องด้วย”พ่อเจียวหย่วนหยิบโทรศัพท์มือถือออกมำดูแล้วพูดอย่ำงมั่นใจ“จ ำเบอร์ผิดหรือเปล่ำครับ?” พ่อเจียวหย่วนถำมอีกฝ่ำยจึงทวนเบอร์โทรศัพท์ให้ฟัง“…พ่อลืมกดศูนย์ก่อน ลืมได้ไงครับเนี่ย ขนำดเบอร์โทรยำวๆ ยังจ ำได้เลย นี่พ่อแก่จนจ ำไม่ได้ขนำดนี้แล้วเหรอครับ แล้วโทรมำมีอะไรเหรอครับ?”แม่เจียวหย่วนเตรียมน ้ำอำบให้เด็กๆ พอออกมำจำกห้องน ้ำก็พอดีกับที่พ่อเจียวหย่วนวำงสำย“พ่อโทรมำท ำไมเหรอคะ?” แม่เจียวหย่วนถำม“อีกไม่กี่วันจะมีเพื่อนบ้ำนมำที่นี่ ลูกของเขำสอบติดมหำวิทยำลัยฉู่หัว”“ก็ดีสิคะ เมืองเล็กๆ แบบบ้ำนเรำมีเด็กสอบติดมหำวิทยำลัยฉู่หัว อำจจะอยู่สำมล ำดับแรก หรือไม่ก็ติดอยู่ในยี่สิบอันดับแรกก็เป็นได้”พ่อเจียวหย่วนส่ำยหน้ำ “ไม่ใช่โรงเรียนดังในตัวอ ำเภอ แต่เป็นโรงเรียนธรรมดำในต ำบล”สิ่งนี้ท ำให้แม่เจียวหย่วนยิ่งอึ้ง หลังจำกค
